စာေပ

                                            

                       
                   

မုဒိန္းသမားတုိ့ရဲ့ ကာမျဖစ္ေစဖုိ့

မုဒိမ္းမွဳကာကြယ္ေရးအဖြဲ႔ဟာ ေထာင္ထဲမွာ ေရာက္ေနတဲ့ မုဒိမ္းသမားေတြကို အင္တာဗ်ဴးလုပ္ခဲ့ပါတယ္။ သူတို႔ဆီက အၾကမ္းဖက္မွဳၿဖစ္ေစႏိူင...္တဲ့ အခ်က္အလက္ ေတြကိုေလ့လာၿပီး ၿပန္လည္ေ၀မွ် လိုက္ရၿခင္းၿဖစ္ပါတယ္…

(၁) မုဒိမ္းေကာင္ တစ္ေယာက္ဟာ မုဒိမ္းက်င့္ခါနီး အရင္ဦးဆံုး သတိထားၾကည့္တာ ဆံပင္ပံုစံပါ။ ေနာက္ဆံပင္ကို အရင္းပိုင္းစုစည္းၿပီး ဆံပင္အရွည္ခ်ထားတဲ့ပံုစံ၊

ဆံထံုးထံုးထားတဲ့စံပင္ပံုစံ၊ က်စ္ဆံၿမွီးပံုစံ နဲ႔ တၿခား သူတို႔ အလြယ္တကူ ဆံပင္ေဆာင့္ဆြဲလို႔ေကာင္းတဲ့ ့ပံုစံေတြကို ေရြးခ်ယ္တတ္ၾကပါတယ္။ ဆံပင္ အတိုနဲ႔ မိန္းကေလး ထက္ ဆံပင္အရွည္နဲ႔ မိန္းကေလးကို သူတို႔ရဲ႔သားေကာင္အၿဖစ္ ပိုေရြးခ်ယ္တတ္ၾကပါတယ္။

(၂) ဒုတိယတစ္ခ်က္ကေတာ့ အ၀တ္အစားပါ။ မုဒိမ္းေကာင္ေတြဟာ အ၀တ္အစားအလြယ္တကူ ခြ်တ္ပစ္လို႔ရမယ့္ မိန္းကေလးမ်ိဳးကို ေရြးခ်ယ္ၾကပါတယ္။ ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိတဲ့ မုဒိမ္းေကာင္ အမ်ားစုဟာ အ၀တ္အစားေတြကို ၿဖတ္ပစ္ဖို႔ ကတ္ေၾကး ယူေဆာင္လာတတ္ၾကပါတယ္။

(၃) မုဒိမ္းေကာင္ေတြဟာ ဖုန္းအသံုးၿပဳေနတဲ့မိန္းကေလးမ်ိဳး၊ ပိုက္ဆံအိတ္ထဲက တစ္ခုခု ရွာေဖြေနတဲ့မိန္းကေလးမ်ိဳး ဒါမွမဟုတ္ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း တစ္ခုခု အာရံုစူးစိုက္မွုလုပ္ေနတဲ့ မိန္းကေလးမ်ိဳးကို
ရွာေဖြၾကပါတယ္။

အဲ့လိုမ်ိဳး တစ္ခုခု အာရံုစူးစိုက္ေနတဲ့ မိန္းကေလးဟာ ရုတ္တရက္မို႔ သူကိုယ့္သူ ကာကြယ္ဖို႔မလြယ္ပါဘူး၊ရုတ္တ

ရက္မို႔လို႔ မႊန္ထူၿပီး တုန္႔ၿပန္မွဳနည္းတဲ့အတြက္ မုဒိမ္းေကာင္ေတြအတြက္ လြယ္ကူပါတယ္။

(၄) မုဒိမ္းေကာင္ေတြ အမ်ိဳးသမီးေတြကို မုဒိမ္းက်င့္ဖို႔ အမ်ားဆံုးေခၚသြားတဲ့နံပါတ္တ စ္ေနရာကေတာ့ ကုန္တိုက္ေတြ ရဲ႕ကားပါကင္ပါပဲ။ ( မွတ္ခ်က္ ။ ။ ဒါကေတာ့ သူတို႔ႏိူင္ငံေတြအတြက္ေၿပာတာပါ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔နဲ႔ေတာ့ သိပ္မကိုက္ေသးသလုိပါပဲ။ )

(၅) နံပါတ္ ၂ ေနရာကေတာ့ ရံုးခန္းေတြရဲ႕ကားပါကင္ေနရာ ၊ ဓာတ္ဆီဆိုင္လိုေနရာမ်ိဳးေတြပါ။

(၆) နံပါတ္ ၃ ေနရာကေတာ့ အမ်ားၿပည္သူသံုး သန္႔စင္ခန္း(စည္ပင္အိမ္သာ)ေ တြပါ။

(၇) ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ မုဒိမ္းေကာင္ေတြဟာ ဒုတိယေနရာ (သူတို႔အတြက္ မဖမ္းမိေစရန္ လံုၿခဳံစိတ္ခ်ရတဲ့ေနရာ) ကို မိန္းကေလးေတြကို အလ်င္အၿမန္ ဆြဲေခၚသြားၾကပါတယ္။

(၈) တကယ္လို႔သာ သင္ဟာ နည္းလမ္းေပါင္းစံု/ ရုန္းကန္မွဳမ်ိဳးစံုနဲ႔ မုဒိမ္းေကာင္ကို တက္ႏိူင္သမွ်တိုက္ခိုက္ေနခဲ့မယ္ဆိုရင္ သူတို႔အတြက္ စိတ္ဓာတ္က်/စိတ္ကုန္အားေလ်ာ့မွဳကို ၿဖစ္ေစႏိူင္ပါတယ္။

သင္ရုန္းကန္တိုက္ခိုက္ေနတဲ့ အခ်ိန္က တစ္မိနစ္ ဒါမွမဟုတ္ ၂ မိနစ္ေလာက္ပဲ ၾကာေနပါေစ သင္ဟာ သူတို႔ထင္သေလာက္ လြယ္ကူမွုမရွိဘူး ဆိုတာကို သူတို႔ သေဘာေပါက္လာႏိူင္ပါတယ္။ဒါကေတာ့ မုဒိမ္းးေကာင္ကို စိတ္ဓာတ္က်သြားေစဖို႔ အခ်ိန္ကို တတ္ႏိူင္သမွ် ဆြဲဆန္႔ၿခင္းနဲ႔ ကာကြယ္နည္းတစ္မ်ိဳးပါပဲ။

(၉) မုဒိမ္းေကာင္ေတြဟာ ထီး(သို႔) အလားတူပစၥည္းတစ္ခုခုလက္မွာ ကိုင္ထားတဲ့ မိန္းကေလးေတြကို မေရြးခ်ယ္တတ္ၾကပါဘူး။ အဲ့ဒီလိုပစၥည္းေတြဟာ သူတို႔ကို အေ၀းကေနေတာင္မွ တိုက္ခိုက္ႏိူင္လို႔ပါပဲ။

(၁၀) ေသာ့ေခ်ာင္းေတြဟာ လက္နက္တစ္ခုအေနနဲ႔ သူတို႔ကို ဟန္႔တားေအာင္လုပ္ဖို႔ ဆိုရင္ အလြန္နီးကပ္မွ ၿဖစ္ႏိူင္တယ္ဆိုတဲ့အတြက္ လြယ္ကူမွာမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ Something is better than nothing ဆိုသလိုေပါ့။ ဘာမွမလုပ္တာထက္စာရင္ တစ္ခုခုလုပ္လိုက္တာက ပိုေကာင္းတဲ့သေဘာ ပါပဲ။

အဲ့လုိၿပန္လည္တိုက္ခိုက္ၿခင ္းဟာ အေပၚမွာေၿပာခဲ့သလိုပဲ သူတို႔ထင္သေလာက္ လြယ္ကူမွဳမရွိတဲ့ အတြက္ စိတ္ဓာတ္က်မွဳကို အနည္းနဲ႔အမ်ားၿဖစ္ေစႏိူင္ပါတယ္။

မွတ္ထားသင့္ေသာ အခ်က္အလက္မ်ား..

(၁) လမ္း၊ဓာတ္ဆီဆိုင္၊ဓာတ္ေလွခါ းနဲ႔ အေဆာက္အအံုေတြရဲ႕ေလွခါးအေကြ႔ေနရာမ်ိဳးေတြမွာ တစ္စံုတစ္ေယာက္က သင့္အေနာက္ကေန လိုက္လာေနတယ္ဆိုပါဆို႔ အဲ့ဒီလူရဲ႕မ်က္ႏွာကို ေသခ်ာၾကည့္ပါ

ထို႔ေနာက္ သူ႔ကို ေမးခြန္းတစ္ခုတစ္ေလေလာက္ေမး ပါ(စကားစၿမည္သေဘာမ်ိဳးေပါ့)၊ ဥပမာ - ဘယ္အခ်ိန္ရွိၿပီလဲ? ၊ အၿပင္မွာ အရမ္းေအးတယ္ေနာ္၊ ဒီႏွစ္ေဆာင္းရာသီက ေတာ္ေတာ္ဆိုးတာပဲ စသၿဖင့္ေပါ့ဗ်ာ။

အဲ့လိုေၿပာၿခင္းအားၿဖင့္ ပထမအခ်က္က သင္အဲ့ဒီလူရဲ႕မ်က္ႏွာကို ေသခ်ာၿမင္ဖူးသြားၿပီ၊ ဒုတိယအခ်က္အေနနဲ႔ အဲ့ဒီလူကို အကဲခတ္ႏိူင္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ မုဒိမ္းေကာင္ဟာ ပစ္မွတ္ေၿပာင္းသြားႏိူင္ပါတ ယ္။

(၂) တကယ္လို႔ တစ္စံုတစ္ေယာက္က သင့္ဆီကို ဦးတည္ေလွ်ာက္လာၿပီး သင့္လက္ေတြကို ခ်ဴပ္ကိုင္ထားလိုက္မယ္ဆိုရင ္ေတာ့ အက်ယ္ၾကီးေအာ္ပစ္ပါ၊ “ရပ္စမ္း.. ေ၀းေ၀းသြားစမ္း” စသၿဖင့္ အမိန္႔ဆန္ဆန္ေၿပာဆိုပါ။

မုဒိမ္းေကာင္ အမ်ားစုေၿပာၾကတာကေတာ့ အရမ္းေအာ္ဟစ္တဲ့ မိန္းကေလးေတြ၊ ၿပန္လည္တိုက္ခိုက္ဖို႔ ေၾကာက္ရြံမေနတဲ့ မိန္းကေလးေတြဆိုရင္ ဆက္မၾကိဳးစားခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ ထားခဲ့လိုက္ပါတယ္။ သူတို႔ထက္ပိုလြယ္တဲ့ တစ္ၿခားမိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကိုပဲ ထပ္ရွာပါတယ္။

(၃) တကယ္လို႔ သင့္မွာ ငရုတ္ေကာင္းရည္ဖ်န္းဘူး ( spray တစ္ခုခုေပါ့ ) ပါခဲ့မယ္ဆိုရင္ အဲ့ဒါကိုလက္မွာကိုင္ထားၿပီး “ငါ့မွာ ဒီ spray ဘူးရွိတယ္..” လိုေအာ္ၿပီး မုဒိမ္းေကာင္ကို သတိေပးပါ။ မဆိုင္းမတြ ဖ်န္းပက္ပစ္ပါ။ (မူရင္းစာေရးသူကေတာ့ ဒီ Pepper Spray လို႔ေခၚတဲ့ Spray ဘူး ကိုၿပည့္အ၀ အားေပးေထာက္ခံထားပါတယ္။ )

(၄) တကယ္လို႔ တစ္စံုတစ္ေယာက္က သင့္ကိုဆြဲေခၚသြားေနၿပီ၊ ခြန္အားခ်င္းမမွ်လို႔ သင္သူ႔ကို ၿပန္လည္ရိုက္ႏွက္ တိုက္ခိုက္လို႔မရႏိူင္ေပမယ့ ္ ကိုယ္တက္ႏိူင္တာနဲ႔ ထိေရာက္ေအာင္လုပ္ႏိူင္ပါေသးတယ္။

အဲ့ဒါကေတာ့ ဆြဲဆိတ္ၿခင္းပါပဲ။ ဆြဲဆိတ္တယ္ဆိုတာက အင္အားလည္း အမ်ားၾကီးမလိုပါဘူး။ ခံရသူအဖို႔လည္း ေတာ္ေတာ္ဆိုးပါတယ္။ ခါးပိုင္းေနရာ ၊ လက္ေမာင္းကေန တစ္ေတာင္ဆစ္ခ်ိဳးမေရာက္ခင္ေ နရာ ၊ ေပါင္အတြင္းပိုင္း ေနရာတို႔ကို ၿပင္းၿပန္ထန္ထန္ကို ဆြဲဆိတ္ပစ္ပါ။


ေသြးထြက္ေအာင္အထိအားကုန္သံု းၿပီး ဆြဲဆိတ္ပစ္ပါ။ ဘယ္ေလာက္ပဲ သန္မာတယ္ေၿပာေၿပာ၊ ခြန္အားၾကီးတယ္ေၿပာေၿပာ၊ အဲ့လိုေနရာမ်ိဳးေတြကို ဆြဲဆိတ္တဲ့ဒဏ္ကိုေတာ့ မခံႏိူင္ၾကပါဘူး။ သင္မယံုရင္ သင့္ကိုယ္သင္သာ အရင္ဆံုး ဆြဲဆိတ္ၾကည့္လိုက္ပါ။

(၅) ဆြဲဆိတ္ၿခင္း၊ ေပါင္ၿခံလိုေနရာမ်ိဳးကို ရိုက္ႏွက္ၿခင္းေတြဟာ ဒီလိုအၿဖစ္အပ်က္မ်ိဳးကို မေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ လူတစ္ေယာက္အတြက္ မလြယ္ကူလွေပမယ့္ အဲ့ဒါေတြဟာ တကယ္ပဲ သူ႔ကို နာက်င္ေစမွာပါ။ သင္ကေတာ့ သူ႔ကို နာက်င္ေစတာဟာ သူ႔ကိုေဒါသပိုထြက္ေစတယ္လို႔ ထင္ေနမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ ေလ့လာစမ္းစစ္မွဳအရေတာ့ မုဒိမ္းေကာင္ေတြဟာ သူတို႔ကို ဒုကၡေရာက္ေအာင္၊

အခ်ိန္ၾကန္႔ၾကာေအာင္ မလုပ္တဲ့မိန္းကေလးမ်ိဳးကိုပ ဲ အလြယ္တကူ အလိုရွိတာပါ။ သူတို႔ကို ဒုကၡေတြ အမ်ားၾကီးေရာက္ေအာင္ ရိုက္ႏွက္ၿပီး ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ထိ ရုန္းကန္ေနတဲ့ မိန္းကေလးမ်ိဳးဆိုရင္ေတာ့ စြန္႔ခြာသြားတတ္ၾကပါတယ္။

(၆) မုဒိမ္းေကာင္ရဲ႕လက္ဟာ သင့္အေပၚသို႔က်ေရာက္လာၿပီဆိ ုရင္ေတာ့ သူ႔လက္ေခ်ာင္း ၂ ေခ်ာင္းကို ေဆာင့္ဆြဲပါ၊ လိမ္ခ်ိဳးပစ္ပါ၊ ဟိုဘက္ဒီဘက္ ဆြဲၿဖဲပစ္ပါ၊ တက္ႏိူင္သမွ် အားအကုန္သံုးၿပီးေတာ့ ခ်ိဳးပါ။ အဲ့ဒီနည္းကလည္း အားသိပ္မပါဘဲနဲ႔ စမ္းၾကည့္တာေတာင္ နာလြန္းလို႔ ဒူးေထာက္ပီး ေအာ္လိုက္ရပါေသးတယ္။

(၇) ပတ္၀န္းက်င္ကို အၿမဲတမ္း သတိမူၿပီးေနပါ။ တစ္ခုခု ပံုမွန္မဟုတ္တဲ့/ အမူအယာထူးၿခားတဲ့ လူေတြ႔မိရင္ ေပါ့ေပါ့ေလးမေနပါနဲ႔၊ သတိၾကီးၾကီးထားေနပါ။အဲ့ဒီအေၿခအေနမွာ သင့္ကိုယ္သင္ ကေလးကလား အေၾကာက္လြန္ေနတယ္လို႔မထင္ပါနဲ႔၊ ဒုကၡအၾကီးအက်ယ္ေရာက္သြားႏိူင္ပါတယ္။ ၿဖစ္ႏိူင္ရင္ေတာ့ တစ္စံုတစ္ေယာက္ကို သင္နဲ႔အတူအေဖာ္ေခၚသြားပါ။

ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ ဒါေလးေတြကိုလည္း မွတ္သားထားေစခ်င္ပါတယ္…
သင္သိထားသင့္တဲ့ အခ်က္အလက္ေတြပါ။ သင္ဖတ္ၿပီးသြားရင္လည္း သင္ဂရုစိုက္ရတဲ့လူေတြဆီကို ဆက္လက္မွ်ေ၀ေပးလိုက္ပါ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေနထိုင္တဲ့ ဒီကမာၻၾကီးမွာ သတိဆိုတာ ပိုတယ္လို႔မရွိပါဘူး -

(၁) တိုက္ကြန္ဒို သိုင္းပညာမွာေတာ့ တံေတာင္ဆစ္ဟာ လူ႔ခႏၵာကိုယ္ရဲ႕ အသန္မာဆံုး အပိုင္းလို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တံေတာင္ဆစ္နဲ႔ တြတ္လို႔ရမယ့္အေၿခအေနမ်ိဳးဆ ိုရင္ လက္လြတ္မခံပါနဲ႔။

(၂) နယူးေအာ္လန္ၿမိဳ႕ရဲ႕ ခရီးသြား လမ္းညႊန္ထဲမွာဖတ္ရတာေတာ့ - တကယ္လို႔သာ ခါးပိုက္ႏွိုက္ေတြ လုယက္တဲ့လူေတြ၊ ဓားၿပ ေတြက သင့္ပိုက္ဆံအိတ္ကိုေတာင္းမယ ္ဆိုရင္ သင့္လက္နဲ႔ ပိုက္ဆံအိတ္ကို ကမ္းမေပးပါနဲ႔။ သင္နဲ႔ေ၀းတဲ့ေနရာကို လႊင့္ပစ္ၿပီးေပးပါ။ ဒီဒုစရိုက္သမားဟာ လူထက္ ပိုက္ဆံကို ပိုလိုခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ သူ ပိုက္ဆံအိတ္ကို သြားေကာက္မွာပါ။အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ေတြေ၀မေနဘဲ သူနဲ႔ဆန္႔က်င္ဘက္ကိုသာ ေၿပးပါ။

(၃) သင္ဟာ ကာေနာက္ဖံုးထဲကို ထည့္ခံထားရတယ္ဆိုရင္ေတာ့ ကားေနာက္မီး ရွိတဲ့ေနရာကို ကန္ေၾကာက္ပစ္ပါ၊ အဲ့ဒီအေပါက္ကေန လက္ကိုထုတ္ၿပီးေတာ့ တတ္ႏိူင္သမွ် ေ၀့ရမ္းပါ။ ကားေမာင္းတဲ့လူကေတာ့ မၿမင္ႏိူင္ေပမယ့္ တစ္ၿခားလူေတြက ၿမင္ႏိူင္ပါတယ္။ ဒါကလည္း သင့္ဘ၀ကို တစ္ဖက္တစ္လမ္းက ကယ္တင္ႏိူင္မွာပါ။

(၄) အမ်ိဳးသမီး အမ်ားစုဟာ အလုပ္မွအၿပန္၊ စားေသာက္ဆိုင္မွ အၿပန္ ႏွင့္ ေစ်း၀ယ္ၿခင္းတို႕မွအၿပန္တြင ္ ကားေပၚတက္ကာ ခ်က္ခ်င္း ေမာင္းမထြက္ပဲ ထိုင္ေနတတ္ၾကပါတယ္။ မွတ္စုေတြ မွတ္ေနတာမ်ိဳး၊ စာတစ္ခုခု ကိုခဏဖတ္ေနတာမ်ိဳး စသၿဖင့္ လုပ္တတ္ၾကပါတယ္။ အဲ့ဒီလိုမ်ိဳးေတြ မလုပ္ပါနဲ႔ ၊ တဏွာရူးေကာင္ေတြ လူယုတ္မာေတြက သင့္ကို ေစာင့္ၾကည့္ေနပါတယ္။

အဲ့ဒီလို အေၿခအေနဟာ သူတို႔အတြက္ အေကာင္းဆံုး အခြင့္အလမ္းၿဖစ္ေနလို႔ပါ။ သင့္ေနာက္ကခံုမွာ၀င္ထိုင္ၿပ ီး သင့္ေခါင္းကိုေသနတ္နဲ႔ေထာက္ကာ “ဘယ္ေနရာကို ေမာင္းပါ” လို႔ ေၿပာခံရႏိူင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကားေပၚမွာ တက္ထိုင္ၿပီးၿပီးခ်င္း ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို ေမာင္းထြက္သြားပါ။ ဆိုင္းငံ့မေနပါနဲ႔။

(၅) ဒါကေတာ့ ကားပါကင္ ေတြ ဓာတ္ဆီဆိုင္ေတြမွာ သင့္ကားထဲကို ၿပန္၀င္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ သတိထားရမယ့္ အခ်က္ေတြၿဖစ္ပါတယ္ ..

(က) ကားထဲမ၀င္ခင္ ကားထဲမွာ တစ္ေယာက္ေယာက္ပုန္းေနႏိူင္တ ယ္ဆိုတဲ့စိတ္ၿဖင့္ ကားေဘးပတ္ပတ္လည္နဲ႔ ခရီးသည္ထိုင္ေနရာေတြ ၊ ၾကမ္းၿပင္ေတြကို သတိႏွင့္ေခ်ာင္းၾကည့္ပါ။ ( တကၠဆီ ငွားစီးမယ္ဆိုလည္း ထိုနည္း၄င္း သတိထားၾကည့္ပါ။ )

(ခ) တကယ္လို႔ သင့္ရဲ့ ကားေဘးနားမွာ van / town ace စတဲ့ကားမ်ိဳးေတြ ရွိေနမယ္.. သကၤာမကင္းၿဖစ္ရတယ္ ဆိုရင္ေတာ့ အဲ့ဒီကားရဲ႕ တစ္ၿခားဖက္ အေပါက္မွတဆင့္သာ သင့္ကားထဲသို႔၀င္ပါ။

( သင့္ကားရဲ႕ ယာဥ္ေမာင္းဘက္ၿခမ္းမွာ ရပ္ထားမယ္ဆိုရင္ ခရီးသည္ထိုင္တဲ့ဘက္မွ၀င္ပါ။ ) ဒုစရိုက္ေကာင္ေတြဟာ အမ်ိဳးသမီးေတြ ကားထဲ၀င္ခါနီးအခ်ိန္ေတြမွာ သူတို႔ကားထဲကို ဆြဲေခၚၿပီး တံခါးပိတ္တတ္ၾကပါတယ္။ သတိထားႏိူင္ဖို႔ပါ။
(ဂ) သင့္ရဲ႕ကား အနီးတစ္၀ိုက္ကို ရွာၾကည့္ပါ။

အနီးဆံုးေနရာမွာ သူစိမ္းတစ္ေယာက္က အေၾကာင္းမဲ့ထိုင္ေနတယ္ဆိုရင ္ေတာ့ ကားထဲမ၀င္ပါနဲ႔ဦး။ သင္လာခဲ့တဲ့ အလုပ္ၿဖစ္ေစ၊ ေစ်း၀ယ္စင္တာ တစ္ခုခုၿဖစ္ေစ ၿပန္၀င္သြားပါ။ ရဲတစ္ေယာက္ေယာက္၊ ဒါမွမဟုတ္ အေစာင့္တစ္ေယာက္ေယာက္ကို ေခၚၿပီးမွၿပန္လာပါ။

ဒါေတြဟာ အပိုအလုပ္ေတြမဟုတ္ပါဘူး။ စိတ္မေကာင္းစရာ အၿဖစ္အပ်က္ၿဖစ္သြားတာထက္စာ ရင္ အမ်ားၾကီးပိုေကာင္းပါတယ္။ သူမ်ားအေပၚ သံသယလြန္ကဲမွဳ / အယံုအၾကည္နည္းမွဳဟာ မိမိကိုယ္တိုင္ ဒုကၡေရာက္ရတာထက္စာရင္ အမ်ားၾကီး အက်ိဳးရွိပါတယ္။

(၆) ရိုးရိုးေလွခါးေတြအစား ဓာတ္ေလွခါးကိုအၿမဲ အသံုးၿပဳပါ။ ေလွခါးအေကြ႔ေတြဟာ တစ္ေယာက္ထဲ သြားဖို႔အတြက္ မသင့္ေတာ္ပါဘူး။ ဒုစရိုက္မွဳေတြအတြက္ အေကာင္းဆံုးေနရာတစ္ခုပါပဲ။

(၇) တကယ္လို႔ အဲ့ဒီလူယုတ္မာဆီမွာ ေသနတ္ပါလာတယ္ဆိုရင္လည္း သင္ဟာ သူ႔ထိန္းခ်ဴပ္မွဳေအာက္မွာ ရွိမေနပါဘူး။ ေၿပးသာေၿပးပါ။ လွုပ္ရွားေနတဲ့ပစ္မွတ္ကို ထိေအာင္ပစ္ဖို႔လည္းမလြယ္ပါဘ ူး။ အၾကိမ္ ၁၀၀ မွာ ၄ ၾကိမ္သာ ထိႏိူင္ပါတယ္။ ထိတယ္ဆိုရင္ေတာင္မွာ အေရးၾကီး အစိတ္အပိုင္းေတြမၿဖစ္ေနပါဘူး။

ဒါေၾကာင့္ ေၿပးဖို႔တိုက္တြန္းခ်င္ပါတယ ္။
( မွတ္ခ်က္။ ။ မူရင္းစာေရးသူကေတာ့ အေလ်ာ့မေပးဖို႔ကို ဆိုလိုခ်င္တာၿဖစ္ႏိူင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ့္အေနနဲ႔ေတာ့ တစ္ခ်ိဳ႕အရာေတြမွာ အေၿခအေနနဲ႔ အခ်ိန္အခါကို သံုးသပ္ၿပီးမွ ကိုယ့္ ဆံုးၿဖတ္ခ်က္ကို ကိုယ္မွန္ေအာင္ခ်ႏိူင္ဖို႔ အၾကံေပးခ်င္ပါတယ္။ )

(၈) အမ်ိဳးသမီးေတြဟာ စာနာစိတ္၊ ကိုယ္ၿခင္းစာ ကရုဏာစိတ္ ၊ လိုက္ေလ်ာတဲ့စိတ္ေတြရွိပါတယ ္။ ဒါေပမယ့္ ဒါဟာ သင့္အတြက္မေကာင္းပါဘူး။ Ted Bundy ဆိုတဲ့ လူသတ္သမားတစ္ေယာက္ဟာ မိန္းကေလးေတြရဲ႕ အဲ့ဒီစိတ္ေတြကို အၿမဲအသံုးခ်ခဲ့ပါတယ္။

သူက ဒုတ္ေကာက္တစ္ေခ်ာင္း ဒါမွမဟုတ္ ေၿခေထာက္ တစ္ဖက္ဆာၿပီးေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္ပါတယ္။ ၿပီးတဲ့ေနာက္ သူဟာ သူ႔ရဲ႕ ပစ္မွတ္သားေကာင္ ၿဖစ္တဲ့ မိန္းကေလး ကို သူ႔ကားထဲကို ပို႔ေပးဖို႔ အကူအညီေတာင္းပါတယ္။ ကားထဲေရာက္သြားရင္ေတာ့ သင့္ကို သူအတင္းေခၚေဆာင္သြားမွာၿဖစ္ ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ေၿခႏွစ္ေခ်ာင္းမကယ္ေကာင္းဆိ ုတဲ့ စကားပံုအတိုင္း မလိုအပ္ရင္ မသနားပါနဲ႔လို႔အၾကံေပးပါရေစ။

ဒီစာကို ၿဖစ္ႏိူင္ရင္ ခင္ဗ်ားတို႔ပတ္၀န္းက်င္က အမ်ိဳးသမီးေတြ အကုန္လံုးဆီကို share ေပးေစခ်င္ပါတယ္။ဒီစာက ဘ၀ တစ္ခုကို ကယ္တင္ေစာင့္ေရွာက္ႏိူင္မယ္ ဆိုခဲ့ရင္ အလြန္ပီတိၿဖစ္စရာပါ။ ဖေရာင္းတိုင္ တစ္ခုက တစ္ၿခားဖေရာင္းတိုင္တစ္ခုကို မီးကူးေပးလိုက္လို႔ ပထမ ဖေရာင္းတိုင္ရဲ႕မီးေရာင္ဟာ ေမွးမွိန္မသြားႏိူင္ပါဘူး။

ဒီစာကို ကြ်န္ေတာ္က အမ်ိဳးသမီးေတြ ဖတ္ဖို႔အတြက္ပဲေရးထားတယ္ဆို ေပမယ့္ ဖတ္မိတဲ့ညီ၊အကိုေတြမွာလည္း အေမ၊အမ၊ႏွမ၊သမီး နဲ႔ ခ်စ္သူ၊သူငယ္ခ်င္းေတြ ရွိမွာပါ၊ သူတို႔ေတြအတြက္လည္း ေစတနာေရွ႕ထားၿပီး ၿဖန္႔ေ၀ေပးေစခ်င္ပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေလာကၾကီးမွာ ဒီလိုဒုစရိုက္ တဏွာရူးေကာင္ေတြ အမ်ားၾကီးပါပဲ။ တစ္ဖက္တစ္လမ္းက အခုလို ကူညီ အသိေပးၿခင္းဟာ တစ္စံုတစ္ခုၿဖစ္ၿပီးသြားေတာ ့မွ စိတ္မေကာင္းဘူး ေၿပာတာထက္စာရင္ ပိုေကာင္းပါတယ္။

တစ္စံုတစ္ခု ရင္ထဲေရာက္သြားတယ္ဆိုရင္ပဲ ေက်နပ္ပါတယ္။ 

အရုိးရွင္းဆုံးေသာ သာဓက

တစ္ခါေတာ့ ဘုရားရွင္ဟာ ရက္ကန္းသည္မ်ားရွိတဲ့ ရြာတစ္ရြာကို ဆြမ္းခံၾကြပါတယ္။ အံ့ၾသစရာေကာင္းတာက တစ္ရြာလံုးသာႏွံ႕သြားတယ္။ ဘုရားရွင္ကို ဆြမ္းေလာင္းသူတစ္ေယာက္မွ မရွိတာပါဘဲ။ ဘာ့ေၾကာင့္ ဒီလုိျဖစ္ရတယ္ဆုိတာ ရြာကအထြက္က်မွ သိရပါတယ္။ ရြာကအထြက္မွာ မာရ္နတ္ၾကီးက ဘုရားရွင္ကို သေရာ္ေလွာင္ေျပာင္ပါတယ္။



ဒီရြာသားေတြရဲ႕စိတ္ကို ငါလွည့္စားထားလုိက္တာ သင္ ယေန႔ ဆြမ္းမစားရေတာ့ဘူး မဟုတ္လားတဲ့၊ မာရ္နတ္ရဲ႕လက္ခ်က္ပါ။ ဒီေနရာမွာ အ႒ကထာဆရာက ေစာဒကတက္ျပပါတယ္။ သဗၺညဳတဉာဏ္ဟာ အလံုးစံု သိတယ္ဆုိျပီး ဒီရြာ ဆြမ္းခံၾကြရင္ မာရ္နတ္လွည့္စားလုိ႔ ငါဆြမ္းရမွာ မဟုတ္ဘူးဆုိတာ ဘုရားရွင္က မသိဘူးလားတဲ့ - အေျဖက မသိဘူးတဲ့။

ဘာျဖစ္လုိ႔မသိလဲဆုိေတာ့ မဆင္ျခင္လုိ႔မသိတာပါတဲ့၊ သဗၺညဳတဉာဏ္ဆုိေသာ္လည္း အျမဲတမ္းအလုိလိုသိေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဆင္ျခင္တဲ့အခ်ိန္မွသိတာပါတဲ့။ ဒါဆုိရင္ ဆြမ္းခံၾကြခါနီးမွာ ဒီအေၾကာင္းကို မဆင္ျခင္ဘူးလားဆုိေတာ့ မဆင္ျခင္ဘူးတဲ့။ ဒီသဗၺညဳတဉာဏ္ေတာ္ၾကီး ပစၥည္းေလးပါးရွာတဲ့ ေနရာမွာ အသံုးခ်ဖုိ႔မဟုတ္ပါဘူး။

တရားေဟာ၊ တရားျပတဲ့ ေနရာမွာ အသံုးခ်ဖုိ႔ပါ။ ၀ရဇိန္လက္နက္ကို မုဆုိးလုိက္ဖုိ႔ အသံုးမခ်သလုိပါပဲ။ ၀ရဇိန္လက္နက္ဆုိတာ တစ္ေလာကလံုးကို သိမ္းပိုက္ဖုိ႔ အသံုးခ်သင့္တာ မဟုတ္လား။ ဒီသေဘာအတုိင္းပါပဲ။ သဗၺညဳတဉာဏ္ေတာ္ၾကီးဟာ ေ၀ေနယ်ေတြ တရားရဖို႔အတြက္သာ အသံုးခ်သင့္တာပါ။ ဒါကို ဘုရားရွင္က သိျပီးသားပါ။

၀ိပႆနာပညာ၊ မဂ္ပညာထက္ ခက္ခဲတဲ့ပညာ ေလာကမွာ မရွိပါဘူး။ ခက္ခဲတဲ့ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းပညာကို ဒြိဟိတ္ပုဂၢိဳလ္ေရာ၊ တိဟိတ္ပုဂၢိဳလ္ေရာ ႏွစ္ဦးလံုးတက္ေျမာက္ႏုိင္ပါတယ္။ မဂ္ဉာဏ္၊ ဖုိလ္ဉာဏ္က်ေတာ့ ဒြိဟိတ္ပုဂၢိဳလ္ ဘယ္လိုမွ မရႏုိင္ေတာ့ဘူးဆုိတာ ငါ့ရွင္ သိျပီးသားပါ။ ဆုိလုိတာက ေလာကီပညာဆုိတာ ၀ိပႆနာပညာနဲ႔ စာလုိက္ရင္ အနိမ့္ဆံုးအဆင့္မွာ ရွိတယ္လုိ႔ ေျပာခ်င္တာ။ သညာသိ၊ ၀ိညာဥ္သိေလာက္ရွိရင္ကို တတ္ေျမာက္ႏုိင္တယ္။ ၀ိပႆနာ ပညာက်ေတာ့ ပညာသိထိ ရွိမွရတယ္။

ေတာင္ေပါင္းတစ္ရာရွိတယ္။ ထား - အျမင့္ဆံုးေတာင္ေပၚေရာက္သြားရင္ က်န္တဲ့ေတာင္ေတြထပ္တက္စရာ မလုိေတာ့ဘူး။ အားလံုးကိုငံု႔ၾကည့္လုိ႔ရတယ္။ ထုိ႔အတူ အျမင့္ဆံုးမဂ္ဉာဏ္၊ သဗၺညဳတဉာဏ္ကိုေတာင္ ရထားတဲ့ ဘုရားရွင္အေနနဲ႔ ေလာကီပညာေတြကို သင္စရာမလိုေတာ့ဘူး။ အာရုံျပဳၾကည့္လိုက္တာနဲ႔ အကုန္တတ္ပါတယ္။ ဒီအခ်က္ကို ဘာမွသံသယ၀င္စရာလည္း မရွိပါဘူး။

အဂၤုတၱိဳရ္ပါဠိေတာ္မွာ ႏြားေက်ာင္းသားက်င့္စဥ္၊ ေစ်းသည္က်င့္စဥ္ အကုန္ေဟာထားတယ္။ အေၾကာင္းမဲ့ေဟာတာ မဟုတ္ဘူး။ ႏြားေက်ာင္းသားကို တရားေဟာတဲ့အခါ သူ႔အသံုးအႏူန္းကိုယူျပီး ေဟာဖို႔ပါ။ ေစ်းသည္ကို တရားျပတဲ့အခါ ေစ်းသည္ေတြနားလည္တဲ့ ေ၀ါဟာရနဲ႔ တရားျပဖုိ႔ပါ။ ဘုရားရွင္လို ပုဂၢိဳလ္ကို ေျပာမေနပါနဲ႔။ ေတာင္တြင္းၾကီးက မကာရေလာပ အေက်ာ္ခင္ၾကီးေဖ်ာ္ကိုပဲၾကည့္ပါလား။

မ, တစ္လံုးေက်တယ္၊ မသိတာ မတတ္တာမရွိဘူး။ ဘုရင္က မယံုႏုိင္ဘူးျဖစ္ေနတယ္။ ငါ့ရွင္က ဘုရားကို တရားနဲ႔ပတ္သက္တာ ေလာက္ပဲသိတယ္။ က်န္တာေတြ မသိႏုိင္ဘူးလို႔ထင္တာမ်ိဳးေပါ့။ ဒါနဲ႔ ခင္ၾကီးေဖ်ာ္ေက်ာင္းကို စစ္တုရင္ခ်န္ပီယံတစ္ဦးကို လႊတ္လုိက္တယ္။ ဆုိလုိတာက ရဟန္းဆုိေတာ့ ပိဋကတ္နဲ႔ ပတ္သက္တာပဲတတ္မွာပါ။ စစ္တုရင္မတတ္ေလာက္ဘူးလုိ႔ ထင္လုိ႔ေပါ့။

တကယ္ကစားတဲ့အခါ ပထမတစ္ပြဲပဲ ဆရာေတာ္ရူံးတယ္။ ရူံးမွာေပါ့။ စစ္တုရင္ကို ခုမွျမင္ဖူးတာကို။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ပြဲကစျပီး ခ်န္ပီယံၾကီး ရူံးလုိက္တာ တစ္ေနကုန္ပဲ။ ေနာက္ဆံုး ဆရာေတာ္ကို ဘယ္လုိမွႏုိင္ေအာင္ မကစားႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။ ဆရာေတာ္ရဲ႕ စစ္တုရင္ ထုိးနည္းကို က်မ္းစာအုပ္ေရးေပးပါလုိ႔ ေတာင္းပန္လုိ႔ စစ္တုရင္ထုိးနည္း လကၤာရွည္ၾကီး ေရးေပးခဲ့ရတယ္။

ေနာက္တစ္ခါ ဘုန္းၾကီးဆုိေတာ့ ဆိုင္းမတီးတတ္ေလာက္ပါဘူးလုိ႔ ယူဆတဲ့အတြက္ ေက်ာင္း၀ုိင္းထဲမွာ ဆုိင္းသြားတီးခိုင္းတယ္။ ဆရာေတာ္တစ္ၾကိမ္သြားၾကည့္တာနဲ႔ တတ္သြားတယ္ အဲဒီမွာ တီးတဲ့သူေတြကို ဘယ္သူကဘယ္လုိတီး၊ ဘယ္ေနရာမွာ ပတ္မၾကီးတီး စသည္ျဖင့္ ေျပာေပးတယ္။ ဆရာေတာ္ ေျပာတဲ့အတုိင္း တီးၾကည့္တဲ့အခါ အလြန္သုတိသာယာတဲ့ တီးကြက္တစ္ခု ရသြားသတဲ့။

တစ္ခါကဆုိရင္ ကြန္ပစ္တဲ့ တံငါသည္တစ္ေယာက္ဟာ ပစ္လုိက္တုိင္း ငါးမပါတဲ့အတြက္ စိတ္ပ်က္ျပီး ကမ္းကိုျပန္လာတယ္။ ဒါကို လမ္းေလွ်ာက္သြားရင္း ျမင္သြားတဲ့ဆရာေတာ္က ေလွေပၚကိုတက္လုိက္သြားတယ္။ ငါးအေျခအေနကိုၾကည့္တယ္။ ျပီးေတာ့ တစ္ခါမွ ကြန္မပစ္ဖူးတဲ့လူကို ေလွေပၚမွာတင္ ပစ္ပံုပစ္နည္းသင္ျပတယ္။ ျပီးေတာ့ ပစ္ခုိင္းတယ္။ ပစ္ျပီးဆြဲတင္တဲ့အခါ ငါးေတြ ပိုက္ကြန္နဲ႔ အျပည့္နီးပါး ပါလာတာကို ေတြ႕ၾကရတယ္။ မ်က္ျမင္သက္ေသတြကိုျပီးမွ ငါးေတြကို ျပန္လႊတ္လုိက္တယ္။

တစ္ခါကျဖစ္ရပ္ကေတာ့ ပိုေတာင္အံ့ၾသစရာေကာင္းတယ္။ ထင္းေရာင္းစားတဲ့ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ရွိတယ္။ တစ္ခါေတာ့ အိမ္၀ုိင္းထဲပံုထားတဲ့ ထင္းပံုၾကီးေဘးမွာ ဖ်ာခင္းအိပ္ရင္း အိပ္မက္မက္တယ္။ အိပ္မက္ထဲမွာ ၀တ္ျဖဴစင္ၾကယ္နဲ႔ လူတစ္ေယာက္က အသုခံလုိ႔ေျပာျပီး ေပ်ာက္သြားတယ္။

ထင္းသည္ေယာက္်ားက ဒီအေၾကာင္းကို ပညာရွိအမည္ခံလူေတြကို အကုန္နီးပါးလုိက္ေမးတယ္။ ဘယ္သူမွ ေက်နပ္ေအာင္ျပန္မေျဖၾကဘူး။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ခင္ၾကီးေဖ်ာ္ဆီေရာက္လာတာေပါ့။ ခင္ၾကီးေဖ်ာ္က အခုလုိ ခ်က္ျခင္း အဓိပၸါယ္ေဖာ္ျပလုိက္တယ္။

အ - အမၺရုကၡမူေလ - သရက္ပင္ရင္း၌
သု - သု၀ဏၰဃဋံ - ေရႊအုိးကို
ခံ - ခနတိ = တူးပါေလ

“အိမ္၀ုိင္းထဲက သရက္ပင္ရင္းမွာတူး - ေရႊအုိးကိုရမယ္ေပါ့။ အဲဒီအေျဖကို ၾကားရတဲ့အခါ ထင္းသည္ေယာက္်ားက စိတ္ပ်က္သြားတယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ သူ႔အိမ္၀ိုင္းထဲမွာ သရက္ပင္မရွိတာ သူသိေနတာကိုး။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ခင္ၾကီးေဖ်ာ္ မွားျပီလုိ႔လည္း စိတ္ထဲက ေျပာေနမိတယ္။ စိတ္ညစ္ညစ္နဲ႔ အိမ္ျပန္လာလုိက္တာ၊ အိမ္ေရာက္တာနဲ႔ မထင္မွတ္တဲ့ေနရာမွာ သရက္ပင္ေပါက္တစ္ပင္ကို ေတြ႕လုိက္ရတယ္။

မေန႔ညက သူတုိ႔အိမ္၀ိုင္းထဲ ပံုထားတဲ့ ထင္းပံုၾကီးဟာ ၀ယ္သူမရွိေသးလို႔ ၾကာေနတာေပါ့။ ကေန႔ ေန႔ခင္းမွ ၀ယ္သူေပၚလာလုိ႔ အိမ္ကမိန္းမက သူလာေအာင္ မေစာင့္ဘဲေရာင္းပစ္လုိက္တာ။ သူလာေတာ့ ထင္းေတြမရွိေတာ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ထင္းပံုေအာက္မွာ ေရာက္ေနတဲ့ သရက္ေစ့က အပင္ေလးေပါက္ေနတာေပါ့။ အဲဒီအပင္ေလး ေအာက္မွာ တူးၾကည့္လိုက္တာ တကယ့္ကို ေရႊအိုးတစ္လံုးရသြားတယ္။

“ေလာကီပညာထဲမွာ အဂၢိရတ္ပညာဟာ ခက္ခဲဆံုးထဲမွာပါတယ္။ လူတစ္ေထာင္ ဖိုထိုးရာမွာ တစ္ေယာက္ေအာင္ျမင္ခဲ့တယ္။ မန္လည္ဆရာေတာ္ဟာ ေခတၱေလ့လာရုံနဲ႔ နားလည္တတ္ကြ်မ္းသြားျပီး ဒကာတစ္ေယာက္ကို သူ႔ေရွ႕ထားျပီး ဖိုထုိးခိုင္းလုိက္တာ ဓာတ္လံုးေအာင္ျမင္သြားတယ္။ အဲဒီဓာတ္လံုးနဲ႔ ဆက္ထုိးတဲ့ေၾကးေတြ ေရႊျဖစ္တာ လက္ေတြ႕ျမင္ၾကရတယ္။

အားလံုးျမင္ေအာင္ ျပျပီးတာနဲ႔ ဆရာေတာ္ၾကီးဟာ ဓာတ္လံုးကို ျမစ္လည္းေခါင္းမွာ ပစ္ခ်ပစ္လုိက္တယ္။ ေလာကုတၱရာပညာနဲ႔စာရင္ ေလာကီပညာဟာ ဘာမွ မဟုတ္ေသးဘူးဆုိတာ ဒကာေတြသိေအာင္ လက္ေတြ႕ျပတာပါ။ ငါ့ရွင္ကို သိေစခ်င္တာက ခင္ၾကီးေဖ်ာ္တုိ႔ မန္လည္ဆရာေတာ္တုိ႔ဆုိတာ ရဟႏၱာလည္းမဟုတ္ပါဘူး။ အဘိဉာဏ္ရ ေလာက္ေအာင္ သမာဓိလည္းမရွိပါဘူး။ ပိဋကတ္မွာ က်က္စားႏုိင္တဲ့ ခဏိက သမာဓိအစြမ္းေလာက္သာ ရွိတာပါ။

ဒီလုိ ဆရာေတာ္မ်ားေတာင္ ေလာကီပညာေတြကို ခဏေလ့လာရုံနဲ႔ တစ္ဖက္ကမ္းခတ္ေအာင္ တက္ေျမာက္ကြ်မ္းက်င္ေသးရင္ ကိေလသာလည္းကုန္၊ အရဟတၱမဂ္ကိုလည္းရ၊ သဗၺညဳတဉာဏ္ကိုလည္း ပိုင္ဆုိင္တဲ့ ဘုရားရွင္အတြက္ ခက္ခဲတဲ့အရာမဟုတ္ပါဘူး။ ကေလးကစားစရာ အဆင့္ေလာက္ပဲ ရွိပါတယ္။

ငါ့ရွင္ေတာင္ မစိုးရိမ္တုိက္သစ္မွာေနစဥ္က တပည့္ေတာ္ကို ထူးျခားတဲ့ ဓမၼဒႆနေတြနဲ႔ တန္ဆာဆင္တဲ့ ပြမ္ပြမ္ျမည္တဲ့ ကားကေလးဆုိတဲ့တရားကို ေဟာျပဖူးတယ္။ တပည့္ေတာ္ အရမ္းသေဘာက်တယ္။ ငါ့ရွင္ေဟာခ်င္တာက မဂၢင္ရွစ္ပါးပါ။ လီဗာကို နင္းတာက ၀ီရိယ သမၼာ၀ါယမမဂၢင္၊ အႏၱရာယ္ရွိတဲ့အတြက္ ဘရိတ္အုပ္တာက သတိ - သမၼာသတိမဂၢင္ စသည္ျဖင့္ ေဟာျပတာ တပည့္ေတာ္ တကယ္ကို သေဘာက်ခဲ့တယ္။

ဘာျဖစ္လုိ႔လည္းဆုိေတာ့ လူေတြအျမဲ မ်က္စိယဥ္၊ နားယဥ္ေနတဲ့ ကားတစ္စီးက အစိတ္အပုိင္းေတြကို ဥပမာေပးျပီး ေဟာသြားတာကို။ လီဗာတုိ႔၊ ဘရိတ္တုိ႔၊ ကားတို႔ဆုိတာ နာမည္တပ္ထားတဲ့ ပညတ္ေတြပဲ။ ဒီပညတ္ေတြကို ငါ့ရွင္က တရားအျဖစ္ အသံုးခ်ျပခဲ့တာပဲ။ ဒီလုိ အသံုးခ်ျပႏုိင္တာဟာ ငါ့ရွင္ကိုယ္တုိင္ ဒီဘရိတ္တုိ႔၊ လီဗာတုိ႔ဆုိတဲ့ ပညတ္နာမည္ေတြကို နားလည္တတ္ကြ်မ္းေနလုိ႔ေပါ့။ ဒီေလာက္ဆုိရင္ သဗၺညဳတဉာဏ္ဟာ သိစရာမွန္ရင္ အကုန္သိတယ္ဆုိတဲ့အခ်က္ကို ငါ့ရွင္လက္ခံႏုိင္ေလာက္ပါျပီ…။

ေမတၱာရွင္(ေရႊျပည္သာ) “ကြ်ႏု္ပ္ဘ၀မွ ေဆာင္စရာႏွင့္ ေရွာင္စရာမ်ား” စာအုပ္မွ ျပန္လည္ထုတ္ႏုတ္ေဖာ္ျပေပးထားပါသည္။ 

    ခ်ီးမြမ္းျခင္း ကဲ့ရဲ့ျခင္း

(ဘယ္လုိ စိတ္ထားမ်ိဳးနဲ႔ ေ၀ဖန္ေထာက္ျပၾကမလဲ)

“ကဲ့ရဲ႕ျခင္း”

မိမိတို႔ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ေတြ႔ျမင္ေနၾက သူေတြကုိ သတိထားၾကည့္မိတဲ့အခါ ေကာင္းတဲ့သူ၊ ဆုိးတဲ့သူရယ္ဆုိၿပီး လူႏွစ္မ်ိဳးႏွစ္စားေတြ႔ရတယ္။ လူဆုိတာ အျမဲတမ္းေကာင္းေနတတ္တာမ်ိဳးမဟုတ္သလုိ အျမဲတမ္းလည္း ဆုိးေနတတ္တာမ်ိဳးလည္း မဟုတ္ျပန္ဘူး။ လူ႔တစ္ေယာက္ရဲ႕ မေကာင္းတဲ့အေလ့အက်င့္၊ စရုိက္ကုိ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲ၍ ရႏုိင္ပါ့မလား။ မရႏုိင္ဘူးလားဆုိတာ ပုံေသကားခ်ပ္ေတာ့ တြက္၍ မရေကာင္းေသာအရာျဖစ္ပါတယ္။ ကိေလသာမကုန္ေသးတဲ့ သာမန္ပုထုဇဥ္ေတြျဖစ္တဲ့အတြက္ အခ်ိန္အခါ ပတ္၀န္းက်င္ အလုိက္ေျပာင္းလဲေနတတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အမွားဆုိတာလည္း မကင္းတတ္တာ ၊မကင္းေသးတာ လူ႔ဓမၼတာပါ။

ဒီေနရာမွာ အဓိကထားေျပာခ်င္တာက လမ္းလြဲေနတဲ့သူတစ္ေယာက္၊ အမွားသိလုိ အမွန္ျပင္ခ်င္တဲ့သူကုိ ေျပာခ်င္တာပါ။ ဒီလုိလမ္းေၾကာင္းမွားေနတဲ့သူ၊ လမ္းေၾကာင္းမွားခဲ့ဖူးတဲ့ သူတစ္ေယာက္ ေကာင္းတဲ့ပတ္၀န္းက်င္ေရာက္လာတဲ့အခါ သူ႔ကိုအျပစ္ေျပာေနျခင္းထက္ ခ်ီးမြမ္းျခင္းက ပုိထိေရာက္တဲ့ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈတစ္ခုပါ။

မွားေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္၊ မွားခဲ့ဖူးတဲ့ သူတစ္ေယာက္ကုိ မင္းမွားေနပါတယ္လုိ႔ သူ႔အျပစ္ေတြခ်ည္း ထပ္ခါ ထပ္ခါေျပာၾကည့္ပါ။ အဲဒီလူဟာ စိတ္ဓာတ္ပုိင္းဆုိင္ရာ ခြ်တ္ယြင္းလာတယ္။ ျပဳျပင္ခ်င္စိတ္လည္း နည္းသြားတယ္။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ သူဟာ အဆုိးျမင္စိတ္ေတြ မ်ားလာတာေတြ႔ရမယ္။ ဒါဟာ လူတစ္ေယာက္ကုိ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲတဲ့ေနရာမွာ အင္မတန္မွ အေရးၾကီးတဲ့ အခ်က္တစ္ခ်က္လုိ႔ ဆုိရမယ္။

ဒီလုိပဲ ငယ္စဥ္ေတာင္ေၾကး ကေလးဘ၀ကတည္းက ဖိႏွိပ္ခံခဲ့ရတဲ့ကေလးတစ္ေယာက္၊ ေကာင္းတာဘဲလုပ္လုပ္၊ ဆုိးတာပဲ လုပ္လုပ္ အျမဲအျပစ္တင္ခံလာရတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္ဟာ ႀကီးျပင္းလာတဲ့အခါ ကုိယ့္ကိုကိုယ္ ယံုၾကည္မႈမရွိေတာ့သလုိ သူတစ္ပါးအေပၚလည္းကုိလည္း ယုံၾကည္စိတ္ေတြ နည္းသြားတယ္။ အရာရာတုိင္း အဆုိးျမင္စိတ္ေတြ မ်ားလာတယ္။ ငါဘာလုပ္လုပ္ ငါ့ကုိလူေတြက အေကာင္းေျပာမွာ မဟုတ္ဘူး။ အေကာင္းျမင္မွာမဟုတ္ဘူးဆုိတဲ့ အားငယ္စိတ္ေတြ ၀င္လာတယ္။
ဒီလုိနဲ႔ေၾကာက္ကန္ကန္ၿပီး လူေတြကုိ ရန္လိုတဲ့မ်က္လုံးနဲ႔ၾကည့္တတ္လာတယ္။ ျမင္လာတယ္။ ရန္လုိတတ္တဲ့ သေဘာေတြ ေဆာင္လာတယ္။ ဒါဟာ ဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္ခ်ဳယ္ျခင္း၊ ကဲ့ရဲ႕ျပစ္တင္ျခင္းရဲ႕ အက်ိဳးရလဒ္လုိ႔ဆုိရင္လည္း မမွားပါဘူး။ ကမၻာေပၚမွာ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္ပါတယ္ဆုိတဲ့ လူေတြရဲ႕ ဘ၀ေကာက္ေၾကာင္းကုိ ေလ့လာၾကည့္ရင္ ဒီလုိဖိႏွိပ္ခံခဲ့ရၿပီး အဆုိးျမင္တတ္တဲ့ေတြစိတ္က သူတုိ႔ဘ၀ကုိတြန္းပုိ႔ခဲ့တာေၾကာင့့္ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္တာဆုိတာ ေတြ႕ရတယ္။

“ခ်ီးမြမ္းျခင္း”

ကဲ့ရဲ႕ျပစ္တင္ျခင္းရဲ႕ဆန္႔က်င္ဘက္ခ်ီးမြမ္းျခင္းကေတာ့ လူကိုအင္အားျဖစ္ေစတယ္။ အားတက္ေစတယ္။ တက္ၾကြေစတယ္။ တကယ္လမ္းမွားေရာက္ခဲ့လုိ႔ လမ္းမွန္ကုိျပဳျပင္ခ်င္တဲ့သူတစ္ေယာက္၊ သုိ႔တည္းမဟုတ္ ပတ္၀န္းက်င္ေၾကာင့္လမ္းလြဲေနတဲ့သူ၊ လမ္းလြဲခဲ့တဲ့သူတစ္ေယာက္ ေကာင္းတဲ့ပတ္၀န္းက်င္ကုိေရာက္လာတဲ့အခါ သူ႔ကုိ ကဲ့ရဲ႕အျပစ္တင္ေနတာထက္ ခ်ီးမြမ္းတဲ့ စကားလုံးေတြနဲ႔ အစားထုိးသုံးၾကည့္လုိက္ပါ။ သူဟာ အလုိလုိယဥ္ေက်းလာတဲ့သူတစ္ေယာက္၊ တက္ၾကြလာတဲ့သူတစ္ေယာက္၊ ကုိယ့္ကုိကုိယ္ ယုံၾကည္မႈရွိလာတဲ့သူတစ္ေယာက္ျဖစ္လာတာ ေတြ႕ရတယ္။

ေကာင္းတဲ့ပတ္၀န္းက်င္ရဲ႕ အရိပ္အာ၀ါသလႊမ္းမုိးမႈေၾကာင့္ သူကုိယ္တုိင္လည္း အမွားလုပ္ရမွာ ေၾကာက္လာတယ္။ ရွက္လာတယ္။ ဒါဟာ ေကာင္းတဲ့ပတ္၀န္းက်င္က သူ႔ကုိေျပာင္းလဲေပးလုိက္တာပဲ။ သူ႔တင္ ေကာင္းသြားသလားဆုိေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ သူနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ပတ္၀န္းက်င္အသုိင္းအ၀ုိင္းအတြက္လည္း ေကာင္းသြားတယ္။ သူ႔မွာ အားငယ္စိတ္၊ သိမ္ငယ္စိတ္ေတြ မရွိေတာ့ဘူး။ ေရရွည္မွာ သူဟာ အေကာင္းျမင္စိတ္ေတြ ေမြးလာႏုိင္တယ္။

“ခုဆုိေဂဟာထဲမွာ လူဆုိးလူမုိက္ေတြပါရွိေနတယ္။ ဒုကၡေရာက္ႏုိင္တယ္”လု႔ိ မာသာထရီဇာကုိေျပာေတာ့ မာသာထရီဇာေျပာတဲ့စကားလုံးေလး အင္မတန္ မွတ္သားဖုိ႔ေကာင္းပါတယ္။ “ငါ့ဆီမွာ အဲလုိလူေတြရွိေနေတာ့ သူတုိ႔လည္း ဒီမွာအဆင္ဆင္ေျပေျပေနရတယ္။ အျပင္မွာခုိးဆုိး တုိက္ခုိက္မႈေတြနည္းသြားတယ္။ သူတုိ႔အတြက္လည္း အဆင္ေျပသလုိ ပတ္၀န္းက်င္အတြက္လည္း အဆင္ေျပပါတယ္”တဲ့။ ၁၉၇၉ ခုႏွစ္မွာ ကမၻာ့ႏုိဗယ္ျငိမ္းေရးဆုအပ္ႏွင္းခံရေသာ ဒုကၡေရာက္ေနတဲ့လူေပါင္းမ်ားစြာကုိ ေမတၱာအျပည့္နဲ႔ ေစာင့္ေရွာက္မႈေပးခဲ့တဲ့ မာသာထရီဇာေျပာခဲ့တဲ့ စကားလုံးေလးပါ။ ေသခ်ာေတာ့ မမွတ္မိဘူး။ အဓိပၸါယ္ကေတာ့ ဒါမ်ိဳးပါပဲ။

ဒါဆုိရင္ မိမိတို႔ေကာ ကုိယ့္ပတ္၀န္းက်င္မွာ အေကာင္းဘက္ကုိေျပာင္းလဲေနတဲ့သူကုိ ျပစ္တင္ရွဳတ္ခ်ေနမလား။ ခ်ီးမြမ္းစကားဆုုိၿပီး အေကာင္းဘက္ကုိဆြဲေခၚမလား။

“ဘုရားရွင္တုိ႔ထုံး ႏွလုံးမူ”

တကယ္ေတာ့ အျပစ္ရွိေနတဲ့သူတစ္ေယာက္ကုိ သူရဲ႕အျပစ္ေတြ ထုတ္ေဖာ္ေျပာေနလုိ႔ေကာ သူ႕အျပစ္ေတြက ေက်ေပ်ာက္သြားမွာလား။ ေက်ေပ်ာက္သြားႏုိင္မွာလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ စိတ္ဓာတ္ကုိ ထပ္မံရုိက္ခ်ိဳးသလုိပဲ ခံစားရမွာပါ။

လူတစ္ေယာက္ကုိ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေပးတဲ့ ေနရာမွာ သုံးေလာကထြဋ္ထား ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရားရဲ႕ထုံးႏွလုံးမူၿပီး အားလုံးသိဖူး၊ ၾကားဖူးၿပီးသားလည္းျဖစ္တဲ့့ လက္ညိဳးေပါင္းမ်ားစြာျဖတ္၊ လူေပါင္းမ်ားစြာသတ္ခဲ့တဲ့ အရွင္အဂၤုလိမာလၾကီးကုိ သာဓကအေနနဲ႔ထုတ္ၾကည့္မယ္။ သူဟာ ဘယ္ေလာက္ဆုိးသြမ္းလဲ။ လူေပါင္းမ်ားစြာရဲ႕ အသက္အုိးအိမ္ စည္းစိမ္ေျခာက္လွန္႔တဲ့အထိ ဆုိးသြမ္းတယ္။ မင္းစည္းစိမ္ထိပါ တုန္လႈပ္ေစတဲ့အထိ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္ခဲ့တယ္။

ခုခ်ိန္ထိလည္း အရွင္အဂၤုလိမာလဆုိရင္ ရဟႏၱာမေထရ္ျမတ္ၾကီးဆုိတာထက္ လက္ညိဳးေပါင္းမ်ားစြာျဖတ္ခဲ့တဲ့ လူဆုိးလူမုိက္ၾကီးဆုိၿပီး ပုိထင္ရွားတယ္။ မ်က္လုံးထဲတန္းျမင္လာတယ္။ သူဟာအရင္က အင္မတန္ေတာ္တယ္။ ထက္ျမတ္တယ္။ ဆရာအားကုိးေလာက္တဲ့ တပည့္လိမ္မာေလးျဖစ္ခဲ့တယ္။

ဒါေပမဲ့ မေကာင္းတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ကသူ႕ကုိ ဖ်က္ဆီးပစ္လုိက္တဲ့အခါ သမုိင္းတေခတ္မွာ အစြန္းထင္းေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ လူဆုိး လူမုိက္ရာထူးဆက္ခံခဲ့ရတယ္။ မေကာင္းတဲ့ပတ္၀န္းက်င္က ဖ်က္ဆီးလုိက္လုိ႔ အရင္က ေကာင္းတဲ့စိတ္ဓာတ္ေလးေတြြ ပ်က္ဆီးခဲ့တယ္။ ေနာက္ဆုံး မိဘကုိေတာင္ မိဘလုိ႔ မျမင္ေတာ့တဲ့ထိ လမ္းမွားကုိ ေရာက္ခဲ့တယ္။ ဒါဟာ မေကာင္းတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္က သူ႔ကိုေျပာင္းလဲေပးလုိက္တာပါ။

ေကာင္းတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ ျဖစ္တဲ့ ဘုရားရွင္နဲ႔ေတြတဲ့အခါ ဘုရားက မိန္႔တဲ့စကားေတာ္ေလးေတြ အင္မတန္မွ အတုယူဖို႔ေကာင္းပါတယ္။ သူဟာဘယ္ေလာက္ပဲလူေပါင္းမ်ားစြာရဲ႕ အသက္ စည္းစိမ္ေတြ ေၾကာက္လန္္႔လာတဲ့အထိ ေျခာက္လွန္႔ခဲ့ပါေစ။ ဘယ္ေလာက္ပဲ ဆုိးသြမ္းခဲ့ပါေစ။
ျမတ္ဗုဒၶနဲ႔ေတြ႕ခ်ိန္မွာ ျမတ္ဗုဒၶက“အဂၤုလိမာလမင္းေတာ့ လမ္းလြဲေနၿပီ။ မင္းလူမုိက္ၾကီး ျဖစ္ၿပီ။ လူေပါင္းမ်ားစြာရဲ႕ အသက္စည္းစိမ္ေတြကုိ ဖ်က္ဆီးလိ႔ု မင္းကုိ လူမုိက္ၾကီးလု႔ိ ကင္ပြန္းတပ္ေနၾကၿပီကြာလုိ႔” ျပစ္တင္ေျပာဆုိတာ မေတြ႕ရဘူး။ “ရဟန္း ရပ္ေလာ့။ ရပ္ေလာ့”လုိ႔ ေျပာတဲ့အခ်ိန္မွာ “အဂၤုလိမာလ... ငါကားရပ္ေန၏။ သင္သာ ရပ္ေလာ့”ဆုိတ့ဲ စကားလုံးေလးပဲေျပာခဲ့တယ္။ အျပစ္ေျပာတာ မေတြ႕ရဘူး။ ဒီစကားလုံးေလးနဲ႔ သူ႕စိတ္ႏွလုံးျငိမ္းခ်မ္းခဲ့တယ္။ ေအးခ်မ္းခဲ့တယ္။

ဒီေနရာမွာ ဘုရားရွင္က အျပစ္ေတြပဲေျပာေနမယ္ဆုိရင္ ပစၦိမဘ၀ိကပုဂၢဳိလ္ျဖစ္တဲ့ သူေတာင္ စိတ္ခ်မ္းသာႏုိင္ပါ့မလား။ စိတ္မခ်မ္းသာႏုိင္ပါဘူး။ သူသူ ကုိယ္ကုိယ္ စိတ္ခ်မ္းသာဖုိ႔ေတာ့ ခဲရင္းသြားၿပီ။ ငါ့ကုိ အျပစ္ေတြခ်ည္းပဲ ေျပာေနပါလားဆိုတဲ့ စိုးရိမ္စိတ္၊ အားငယ္စိတ္ေတြ ၀င္သြားႏုိင္တယ္။

ေနာက္ဆုံး မိမိတုိ႔သိတဲ့အတုိင္း သ႔ူစိတ္ေတြ ၾကည္လင္ျငိမ္းခ်မ္းသြားတဲ့အခါမွ တရားအနည္းငယ္ပဲ သြန္သင္ညြန္ျပခဲ့တယ္။ ပစၦိမဘ၀ကပုဂၢဳိလ္ျဖစ္သည့္အေလ်ာက္ ခ်က္ျခင္းပဲ ကြ်တ္တမ္း၀င္ခဲ့တယ္။ ေအးခ်မ္းသြားတယ္။ ျငိမ္းခ်မ္းသြားတယ္။ တန္ဖုိးရွိတဲ့သူတစ္ေယာက္ ခ်က္ျခင္းျဖစ္သြားတယ္။ ဘာလုိ႔တန္ဖိုးရွိတဲ့သူတစ္ေယာက္လုိ႔ ဆုိရလဲဆိုေတာ့ ကိုယ္တုိင္လည္း အေကာင္းဖက္ေရာက္သြားတယ္။ ပတ္၀န္းက်င္အတြက္လည္း စိတ္ခ်မ္းသာသြားတယ္။ အေႏွာက္အယွက္ေတြ ကင္းသြားတယ္။

တန္ဖုိးမဲ့တဲ့သူဆုိတာ ကုိယ္တုိင္လည္း အက်ိဳးမရွိတဲ့ အလုပ္ေတြ လုပ္ေနတယ္။ သူနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ပတ္၀န္းက်င္အတြက္လည္း အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္ေစတယ္။ ဒီလုိလူမ်ိဳးကုိ တန္ဖုိးမဲ့တဲ့သူ၊ တန္ဖိုးမရွိတဲ့သူလုိ႔ ဆုိခ်င္တယ္။ မိမိတုိ႔ ပတ္၀န္းက်င္မွာေကာ ဒီလုိလူမ်ိဳးေတြ မရွိႏုိင္ဘူးလား။
လူတစ္ေယာက္ကုိျပဳျပင္ေပးတဲ့ေနရာမွာ ပထမဆုံးသူ႕ကုိ ခ်ီးမြမ္းစကားဆုိလုိက္ပါ။ သူ႕စိတ္ေတြၾကည္လင္လာတဲ့အခါမွ တျဖည္းျဖည္းကုိယ္လုိခ်င္တဲ့ဘက္ ဆြဲယူသြားပါ။ ဆြဲေခၚသြားပါဆုိၿပီး လူမႈေရးနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ အေနာက္တုိင္းစာေပေတြမွာလည္း ဒီလုိဆုိတာေတြ႕ရတယ္။

တကယ္ေတာ့ မိမိတို႔ဘ၀မွာ ပတ္၀န္းက်င္ေကာင္းရဖုိ႔ အေရးၾကီးပါတယ္။ ဒါကုိ ဘုရားရွင္က သပၸဴရိသူပနိႆယလုိ႔ဆုိတယ္။ ပုဂၢေလာပိ ဥပနိႆယ ပစၥေယန ပစၥေယာဆုိၿပီးလည္း ပ႒ာန္းမွာ ဆုိထားတယ္။ ကုိယ့္ဘ၀အတြက္ အမွီေကာင္း ပတ္၀န္းက်င္ေကာင္းရဖုိ႔လုိတယ္လို႔႔ ဆုိရမယ္။ ပတ္၀န္းက်င္ေကာင္းရဖုိ႔ဆုိတာ အင္မတန္မွ ခက္ခဲပါတယ္။ တကယ္ရခဲ့ရင္လည္း ေရရွည္တည္တံ့ဖုိ႔ မလြယ္ကူပါဘူး။ ေရရွည္တည္တံ့တဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ မိတ္ေဆြေကာင္းရရင္ေတာ့ အင္မတန္ကံေကာင္းတဲ့ သူျဖစ္သြားပါၿပီ။

တခါေတာ့ အရွင္အာနႏၵာမေထရ္က “မိတ္ေကာင္းေဆြေကာင္း ရိွျခင္းဟာ အလုပ္ကိစၥတစ္၀က္ၿပီးစီးႏိုင္တယ္”လို႔ဆုိတယ္။ ဒီစကားကုိၾကားတဲ့ ဘုရားရွင္က“ခ်စ္သား အာနႏၵာ ဒီလို မဆိုေလနဲ႔။ ေလာကမွာ မိတ္ေကာင္းေဆြေကာင္းရိွရင္ အရာအားလုံး ၿပီးစီးေစတယ္”လုိ႔ မိန္႔ဖူးပါတယ္။

လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ကုိယ့္က်င့္တရား၊ အသိဥာဏ္အဆင့္အတန္းဆုိတာလည္း အသက္ငယ္တာ၊ ၾကီးတာနဲ႔ မဆုိင္ပါဘူး။ ပင္ကုိယ္ဗီဇ၊ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ပဲ သက္ဆုိင္ပါတယ္။ ဗီဇဆုိတာ မ်ိဳးေစ့နဲ႔တူၿပီး ပတ္၀န္းက်င္ကေတာ့ မ်ိဳးေစ့ကုိေထာက္ပံ့ေပးတဲ့ ေျမဆီ၊ ေျမၾသဇာနဲ႔တူပါတယ္။ ပင္ကုိယ္ဗီဇဘယ္ေလာက္ပင္ ေကာင္းေနပါေစ။ ကုိယ္က်င့္တရား၊ အသိဥာဏ္အဆင့္အတန္း ျမင့္မားဖုိ႔ဆုိတာ သပၸဴရိသူပနိႆယဆုိတဲ့အတုိင္း ပတ္၀န္းက်င္ေကာင္းရဖို႔လည္း လုိအပ္ပါတယ္။ ဒီေလာက္ဆုိရင္ ကုိယ့္ဘ၀မွာ ပတ္၀န္းက်င္က ဘယ္ေလာက္အတုိင္းတာတစ္ခုထိ အေရးပါသလဲဆုိတာ အထက္က သုံးသပ္ခ်က္ေတြကုိ ေလ့လာၾကည့္ရင္ သိႏုိင္ပါတယ္။ ဒါကေတာ့ ေကာင္းတဲ့ပတ္၀န္းက်င္က ေျပာင္းလဲေပးလုိက္တာလုိ႔ ဆုိရမယ္။

ဒါဆုိရင္ မိမိတုိ႔ေကာ အေကာင္းဘက္ကုိ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေနတဲ့သူတစ္ေယာက္၊ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲခ်င္စိတ္ရွိတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကုိ မွားခဲ့ဖူးတဲ့အမွားေတြကုိပဲေထာက္ၿပီး အျပစ္ခ်ည္းထုိင္ေျပာေနမလား။ စစ္မွန္တဲ့ ခ်ီးမြမ္းျခင္းနဲ႔ လက္တြဲေခၚၿပီး အေကာင္းဘက္ကုိ ဦးတည္ေစမလား။
သူ႔ကုိ ကဲ့ရဲ႕ရွဳတ္ခ်၊ ေ၀ဖန္တုိက္ခုိက္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာေကာ ကုိယ္စိတ္ေတြဘယ္ေလာက္ ပူေလာင္ေနမလဲ။ ဘယ္ေလာက္ေအးခ်မ္းေနမလဲ။ အျပစ္တင္ခံရတဲ့သူေကာ ေအးခ်မ္းေနမလား။ ပူေလာင္ေနမလား။ စဥ္းစားၾကည့္ပါ။ ဒါဆုိရင္ မိမိတုိ႔ ကဲ့ရဲ႕ျခင္း၊ ခ်ီးမြမ္းျခင္း လမ္းႏွစ္သြယ္ ဘယ္လမ္းကုိ ေရြးမလဲ။

ဒီလုိခ်ီးမြမ္းတယ္၊ ကဲ့ရဲတယ္ဆုိတဲ့ ေနရာမွာလည္း ငါဟာ သူ႔ကိုလမ္းေၾကာင္းမွန္ကုိ ေရာက္ေအာင္ တကယ္ျပဳျပင္ေပးခ်င္တဲ့စိတ္နဲ႔ ေျပာဆုိေနတာလား။ ကဲ့ရဲ႕အျပစ္တင္လုိ စိတ္သက္သက္နဲ႔႔ ေ၀ဖန္တုိက္ခုိက္ေနတာလားဆုိတာလည္း ကုိယ္ကုိကုိယ္လည္း ျပန္လည္သုံးသပ္ဖုိ႔ လုိအပ္ပါတယ္။

တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ ဘာရည္ရည္ရြယ္ခ်က္မွမရွိဘူး။ ဦးတည္ခ်က္မရွိဘူး။ ဘာေျပာေျပာ ဘာလုပ္လုပ္ ေ၀ဖန္မယ္။ ကဲ့ရဲ႕အျပစ္တင္ေနမယ္ဆုိတာ ခ်ည္းပဲ။ ဒီလုိလူမ်ိဳးလည္း ေလာကမွာရွိေသးပါတယ္။ ေ၀ဖန္ေထာက္ျပတယ္ဆုိတဲ့ ေနရာမွာလည္း ျပဳျပင္ေပးလုိတဲ့ စိတ္နဲ႔ ေ၀ဖန္ေထာက္ျပျခင္းက အေကာင္းဘက္ကုိ ဦးတည္တယ္။ ကဲ့ရဲ႕ျပစ္တင္စိတ္နဲ႔ ေ၀ဖန္ေထာက္ျပျခင္းက အဆုိးဘက္ကုိ ဦးတည္ပါတယ္။ တခါတေလေတာ့ ေ၀ဖန္ေထာက္ျပသလုိနဲ႔ အျပစ္ေတြခ်ည္းေျပာေနတတ္တယ္။

ဗုဒၶစာေပမွာေတာ့ တကယ္လူတစ္ေယာက္ကုိေကာင္းေစခ်င္တဲ့ သမၼာဆႏၵနဲ႔ဲ႔ ေ၀ဖန္ေထာက္ျပတယ္။ ေျပာဆုိဆုံးမတယ္ဆုိရင္ေတာ့ ေရႊအုိးေပးတဲ့သူလုိ႔ဆုိတယ္။ ဒီလုိမွမဟုတ္ဘဲ ေကာင္းတာဘဲလုပ္လုပ္၊ ဆုိးတာပဲလုပ္လုပ္ အျမဲတမ္းကဲ့ရဲ႕အျပစ္တင္လုိစိတ္နဲ႔ ၾကည့္ေနမယ္၊ ေျပာေနမယ္ဆုိရင္ေတာ့ နိဗၺာန္ဆုိတာလည္းေ၀းပါၿပီ။ သူဘာလုပ္လုပ္ ငါနဲ႔မတူငါရန္သူဟုသူ သေဘာထားတယ္ဆုိရင္လည္း အေကာင္းျမင္ေပးႏုိင္မွာ မဟုတ္ဘူးဆုိတာ ေသခ်ာတယ္။ နားလည္ေပးႏုိင္မွာလည္း မဟုတ္ဘူး။ အဆုိးခ်ည္းပဲ ျမင္ေနတာလည္း သူ႕အတြက္ေတာ့ မဆန္းပါဘူး။
ဒါဆုိရင္ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲတယ္ဆုိတဲ့ ေနရာမွာ မိမိတုိ႔႔က တကယ္စိတ္ေကာင္းေစခ်င္တဲ့ ေစတနာနဲ႔ေျပာတာလား။ ေစတနာဆုိးနဲ႔ ေျပာတာလားဆုိတာလည္း ေ၀ဖန္ဆန္းစစ္ရမယ္။ ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိကကေတာ့ ေစတနာဆုိးနဲ႔ လုပ္တဲ့လုပ္ရပ္တုိင္းဟာ ကုိယ့္ဘ၀ကုိေအာက္တန္းက်သြားေစတယ္လုိ႔ မိန္႔တယ္။

“ေရွာင္သင့္သေလာက္ ေရွာင္ၾကည့္မယ္”

ခ်ီးမြမ္းျခင္း၊ ကဲ့ရဲ႕ျခင္းဆုိတာ ယခုမွ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ စကားလုံးမဟုတ္ပါဘူး။ ေရွးေခတ္ကတည္းက ဆင္းသက္လာတဲ့ လူသားတုိင္းက်င့္သုံးေနတဲ့ ျဖစ္ရုိးျဖစ္စဥ္ အေလ့အထတစ္ခုပါ။ သာမန္လူသားေတြ အသာထား။ ဘုရားရွင္ေတာင္ ေရွာင္လြဲမရခဲ့တဲ့့ ေလာကဓံတရားပါ။ ေလာကဓံရွစ္ပါးမွာလည္း နိႏၵ၊ ပသံသဆုိၿပီး ဘုရားရွင္ ထည့္သြင္းမိန္႔ၾကားခဲ့တယ္။ ခ်ီးမြမ္းျခင္းနဲ႔ ကဲ့ရဲ႕ျခင္းဟာ မတူကြဲျပားျခားနားသလုိ အကိ်ဳးရလဒ္ေတြကလည္း ကြဲျပားျခားနားသြားတာေတြ႕ရပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ ခ်ီးမြမ္းျခင္း၊ ကဲ့ရဲ႕ျခင္းနဲ႔ပတ္သက္လုိ႔ ကုိယ္တုိင္လည္း သူတစ္ပါးကုိ ခ်ီးမြမ္းတယ္၊ ကဲ့ရဲ႕တယ္။ ေရွာင္ႏုိင္ဖုိ႔႔ ခက္ခဲတယ္။ ကုိယ္တုိင္လည္း ဒီေလာကဓံကုိခံၾကတယ္။ လြတ္တဲ့သူဆိုတာ မရွိဘူး။ သုိ႔ေသာ္ မေရွာင္ႏုိင္ေပမဲ့ ကုိယ္တုိင္လည္း မေအးခ်မ္း၊ သူတစ္ပါးအတြက္လည္း စိတ္ဒုကၡျဖစ္ေစမဲ့ ကဲ့ရဲ႕အျပစ္တင္ေနျခင္းကုိ ေရွာင္ႏုိင္သေလာက္ ေရွာင္ၾကည့္ရေအာင္လား။

ခ်ီးမြမ္းတယ္ဆုိတဲ့ေနရာမွာလည္း စစ္မွန္တဲ့ ခ်ီးမြမ္းျခင္းနဲ႔ ေျမွာက္ပင့္ေျပာဆုိျခင္းေတာ့ နည္းနည္းခြဲျခား သိထားဖုိ႔ေတာ့လုိတယ္္။ တခ်ိဳ႕ၾကေတာ့ ခ်ီးမြမ္းသလုိနဲ႔ ေျမွာက္ပင့္ေျပာဆုိေနတတ္တယ္။ ေျမွာက္ပင့္ေျပာဆုိျခင္းကေတာ့ စားမပါတဲ့ ဟင္းလုိပဲ ေပါ့ရႊတ္ရႊတ္နဲ႔ အဆီႏွစ္မပါပါဘူး။ စစ္မွန္တဲ့ခ်ီးမြမ္းျခင္းကေတာ့ ေလးနက္တဲ့အဓိပၸါယ္ေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္ေနတယ္။

လူမႈေရးနယ္ပယ္က႑အသီးသီးမွာ ကဲ့ရဲ႕ျခင္း၊ ခ်ီးမြမ္းျခင္း ႏွစ္မ်ိဳးႏွစ္စားအနက္ လွဳိက္လွဳက္လွဲလွဲခ်ီးမြမ္းျခင္းေျပာဆုိျခင္း၊ စစ္မွန္တဲ့ေ၀ဖန္ေထာက္ျပျခင္းေတြက ကိစၥရပ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ၿပီးေျမာက္ေအာင္ျမင္ေစပါတယ္။
ပင္ကုိယ္ဗီဇ၊ ပတ္၀န္းက်င္မိတ္ေဆြေကာင္းေတြ၊ စစ္မွန္တဲ့ခ်ီးမြမ္းျခင္းေတြ၊ ေကာင္းေစခ်င္တဲ့ ေ၀ဖန္ေထာက္ျပမႈေတြေတာ့ လူတစ္ေယာက္အတြက္ ဘ၀မွာ အင္မတန္အေရးၾကီးတဲ့အခန္းမွာ ပါ၀င္ပတ္သက္ေနပါတယ္။
ဒါဆုိရင္ဘာလုိ႔ ခ်ီးမြမ္းျခင္းကုိ ကုိယ့္ဘ၀အတြက္ ေလွကားထစ္သဖြယ္ မသုံးမျပဳဘဲ ကဲ့ရဲ႕အျပစ္တင္ျခင္းေတြနဲ႔ လုံးပန္းေနၾကမလဲ။

“အရင္းစစ္ အျမစ္ေျမက”ဆုိသလုိ သာမန္လူသားေတြအတြက္ေတာ့့ ဒါဟာ မုဒိတာအားနည္းတဲ့လကၡဏာလုိ႔ ဆုိရင္မမွားပါဘူး။
ဒါဆုိရင္ ကဲ့ရဲ႕ျခင္း၊ ခ်ီးမြမ္းႏွစ္မ်ိဳးနက္ ငါတုိ႔ဘ၀မွာ ဘယ္အရာကုိ အေလးထား လက္ခံက်င့္သုံးၾကမလဲ။ ဘယ္အရာကေတာ့ျဖင့္ ငါ့တုိ႔ဘ၀အတြက္ အစိတ္တေဒသအေရးပါ အရာေရာက္မလဲ။ တျခားသူအတြက္ေကာ ဘယ္ေလာက္အတုိင္းအတာတစ္ခုထိ အက်ိဳးျဖစ္ထြန္းသြားမလဲ။ အက်ိဳးမဲ့သြားႏုိင္မလဲဆုိတာ စဥ္းစားေတြးေခၚရင္း…….။

(“ေဌး”သာမေဏေက်ာ္ဆရာေတာ္) 







အျခားစၾကၤာ၀ဠာမွာ လူသားရွိလား

ေန-လ-ကမၻာ-နတၡက္တာရာအစံု တစ္စံုကို စၾကၤာ၀ဠာတစ္ခု(သို႔) စူဠေလာကဓာတ္တစ္ခုဟု သတ္မွတ္ပါသည္။

ျဖစ္တူ-တည္တူ-ပ်က္တူျဖင့္ အတူတူျဖစ္ အတူတူတည္ အတူတူပ်က္ၾကတဲ့ စၾကၤာ၀ဠာအေရအတြက္ကား ကုေဋေပါင္း တစ္သိန္းတိတိရွိပါတယ္။ အဲဒီ အတူတူျဖစ္ အတူတူတည္ အတူတူပ်က္တဲ့ စၾကၤာ၀ဠာ ကုေဋတစ္သိန္းကို မဟာေလာကဓါတ္တစ္ခုလို႔ သတ္မွတ္ပါတယ္။

ကုေဋေပါင္းတစ္သိန္းရွိတဲ့ မဟာေလာကဓါတ္ႀကီးကို တစ္ေသာင္းအုပ္စုကေလးေတြ စုၿပီးေတာ့ အုပ္စုထပ္ခြဲပါတယ္။ အဲဒီတစ္ေသာင္းအုပ္စုကေလးေတြကိုေတာ့ မဇၥ်ိမေလာကဓါတ္ဟုေခၚပါတယ္။

မဇၥ်ိမေလာကဓါတ္ကို စၾကၤာ၀ဠာ(သို႔)စူဠေလာကဓါတ္ တစ္ေသာင္းနဲ႔ ဖြဲ႕စည္းထားပါတယ္။ အဲဒီတစ္ေသာင္းထဲက တစ္ခုက လည္ရင္(သုိ႔)တုန္လႈပ္ရင္ တြဲဖက္ျဖစ္တဲ့ အျခားစၾကၤာ၀ဠာ ကိုးေထာင္ကိုးရာကိုးဆယ့္ကိုးခုကလဲ လိုက္ၿပီးေတာ့ လည္(သို႔)တုန္လႈပ္ပါတယ္။

(စူူဠေလာကဓါတ္ ၁၀၀၀၀=မဇၹဳိမေလာကဓါတ္ ,
မဇၥဳိမေလာကဓါတ္၁၀ ကုေဋ=မဟာေလာကဓါတ္,
မဟာေလာကဓါတ္=ၿဖစ္တူတည္တူပ်က္တူ စၾကၤာ၀ဠာ)

ဦးဇင္းတို႔ရဲ႕ ဘုရားအေလာင္းေတာ္ သုေမဓာရွင္ရေသ့ဟာ ဒီပကၤရာဘုရားရွင္ အထံမွ နိယတဗ်ာဒိတ္ေတာ္ ခံယူၿပီးေတာ့ ဘုရားျဖစ္ဖို႔အတြက္ ငါဘာေတြကို လုပ္ရမွာပါလဲလို႔ ထိုင္ၿပီးေတာ့ စဥ္းစားပါတယ္။ ဘုရားျဖစ္ဖို႔အတြက္ ပါရမီဆယ္ပါးကို ျဖည့္က်င့္ရမယ္လုိ႔ (ဘယ္သူကမွ လာမေျပာပဲနဲ႔) မိမိဘာသာ သိျမင္ေသာအခါမွာ ဦးဇင္းတို႔ရဲ႕ စၾကၤာ၀ဠာဟာ အိုးထိန္းစက္ကဲ့သုိ႔ လည္(သို႔)တုန္လႈပ္ခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီအခါမွာ ဦးဇင္းတို႔ရဲ႕ စၾကၤာ၀ဠာနဲ႔တြဲဘက္ျဖစ္တဲ့ စၾကၤာ၀ဠာ ကိုးေထာင္ကိုးရာကိုးဆယ့္ကိုးခုကပါ ဦးဇင္းတို႔ရဲ႕ စၾကၤာ၀ဠာနဲ႔အတူ လိုက္ၿပီးေတာ့ လည္(သို႔)တုန္လႈပ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါကို မဇၥ်ိမေလာကဓါတ္တစ္ခုလံုး လည္(သို႔)တုန္လႈပ္တယ္လို႔ ေခၚပါတယ္။

ဒီအေၾကာင္းကို ဘုရားရွင္ကုိယ္ေတာ္တုိင္......

ဣေမ ဓေမၼ သမၼသေတာ-သဘာ၀ရသလကၡေဏ

ဓမၼေတေဇန ၀သုဓာ-ဒသ သဟႆီ ကမၸထ။

စလတိ ရ၀တိ ပထ၀ီ-ဥစၦဳယႏၱံ၀ ပီဠိတံ

ေတလယႏၱံ ယထာစကၠံ-ေမဒနီ သမၸကမၸထ။

လို႔ ဗုဒ၀င္ပါဠိေတာ္မွာ ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။
(စာရွည္ေနမွာမုိ႔ ဂါထာနက္ေတြကို မေဖာ္ျပေတာ့ပါဘူး။ လိုအပ္သူမ်ား ဗုဒ၀င္ပါဠိေတာ္နိႆယမွာသာ ရွာၾကည့္လိုက္ၾကပါ)

ဒီေလာက္ဆိုရင္ မဟာေလာကဓါတ္ဖြဲ႔စည္းပံုရယ္ မဇၥ်ိမေလာကဓာတ္ဖြဲ႔စည္းပံုရယ္ စၾကၤာ၀ဠာေတြရဲ႕ သေဘာတရားေတြရယ္ကုိ ဦးဇင္းတို႔ရဲ႕ စာဖတ္ပရိသတ္မ်ား အနည္းအက်ဥ္းေလာက္ေတာ့ နားလည္သြားၿပီလို႔ ယူဆပါတယ္။ ကဲ ေရွ႕ဆက္ၿပီးေတာ့ ေလ့လာၾကည့္ၾကရေအာင္ပါ။

အထက္မွာ မဟာေလာကဓါတ္အေၾကာင္းကို ဦးဇင္း ရွင္းျပေပးခဲ့ၿပီးပါၿပီ။ အဲဒီ မဟာေလာကဓါတ္ရဲ႕ အလယ္ဗဟုိတည့္တည့္မွာ မဇၥ်ိမေလာကဓါတ္။ အဲဒီမဇၥ်ိမေလာကဓါတ္ရဲ႕ အလယ္ဗဟိုတည့္တည့္မွာ စၾကၤာ၀ဠာ(သို႔)စူဠေလာကဓါတ္္။ အဲဒီစူဠေလာကဓါတ္(စၾကၤာ၀ူဠာ)ထဲမွာ အေရွ႕ကၽြန္း အေနာက္ကၽြန္း ေတာင္ကၽြန္း ေျမာက္ကၽြန္းဆိုၿပီးေတာ့ ကၽြန္းႀကီးေလးကၽြန္းၿပန္ခြဲပါတယ္။

အဲဒီကၽြန္းႀကီးေလးကၽြန္းထဲက ေတာင္ကၽြန္းမွာ မဇၥ်ိမေဒသအရပ္ဆိုတာရွိပါတယ္။ အဲဒီ မဇၥ်ိမအရပ္ေဒသမွာပဲ သဗညဳဘုရားရွင္မ်ား ပြင့္ေတာ္မူၾကပါတယ္။ အျခားေသာ ေနာက္ကၽြန္း အေရွ႕ကၽြန္း ေျမာက္ကၽြန္းမ်ားမွာ လံုး၀မပြင့္ၾကပါဘူး။ ပေစၥကဗုဒၶါႏွင့္ စၾကၤာ၀ေတးမင္းမ်ားလဲ ေတာင္ကၽြန္းမွာပဲ ေပၚေပါက္ၾကပါတယ္။ အေနာက္ကၽြန္း အေရွ႕ကၽြန္း ေျမာက္ကၽြန္းမ်ားမွာ မေပၚေပါက္ၾကပါဘူး။

အၿခားေသာ စူူဠေလာကဓါတ္မ်ားမွာေတာ့ ေတာင္ကၽြန္းမွာေတာင္မွ သဗၺညဳဘုရားရွင္၊ ပေစၥကဗုဒၶါ၊ လူအရိယာမ်ား မရွိၾကပါဘူး။ မပြင့္ၾကပါဘူး။ စၾကာ၀ေတးမင္းႏွင့္ နတ္ၿဗဟၼာအရိယာ မ်ားသာရွိၾကပါတယ္၊၊

ေသခ်ာနားလည္ေအာင္ ေနာက္တစ္ေခါက္ထပ္ေျပာပါမယ္။

မဟာေလာကဓါတ္ရဲ႕ အလယ္ဗဟုိတည့္တည့္မွာျဖစ္တဲ့ မဇၥ်ိမေလာကဓါတ္၊ အဲဒီမဇၥ်ိမေလာကဓါတ္ရဲ႕ အလယ္ဗဟိုတည့္တည့္မွာျဖစ္တဲ့ စၾကၤာ၀ဠာ(သို႔)စူဠေလာကဓါတ္၊ အဲဒိ စၾကၤာ၀ဠာ(သို႔)စူဠေလာကဓါတ္မွာရွိတဲ့ ကၽြန္းႀကီးေလးကၽြန္းထဲက ေတာင္ကၽြန္းမွာပဲ သဗၺညဳဘုရား၇ွင္မ်ား ပြင့္ေတာ္မူၾကပါတယ္။

မဟာေလာကဓါတ္ႀကီးထဲက သဗၺညဳဘုရားရွင္ ပြင့္ေတာ္မူတဲ့ စၾကၤာ၀ဠာ(သုိ႔)စူဠေလာကဓါတ္တစ္ခုကို ဖယ္ထားလုိက္ရင္ အျခား စၾကၤာ၀ဠာ(သို႔)စူဠေလာကဓါတ္ေပါင္း ကုေဋကိုးေသာင္း ကိုးေထာင္ ကိုးရာ ကိုးဆယ့္ ကိုးကုေဋက်န္ပါေသးတယ္။

အဲဒီက်န္တဲ့ စၾကၤာ၀ဠာ(သို႔) စူဠေလာကဓါတ္တိုင္းမွာ သံုးဆယ့္တစ္ဘံုရွိၾကပါတယ္။ သံုးဆယ့္တစ္ဘံု ဖြဲ႔စည္းတည္ေဆာက္ပံုကေတာ့ ဦးဇင္းတို႔ရဲ႕ စၾကၤာ၀ဠာ(သုိ႔)စူဠေလာကဓါတ္နဲ႔ အတူတူပါပဲ။

ကြာျခားသြားတာက ဦးဇင္းတို႔ရဲ႕ စၾကၤာ၀ဠာ(သို႔)စူဠေလာကဓါတ္မွအပ က်န္တဲ့ စၾကၤာ၀ဠာ(သို႔) စူဠေလာကဓါတ္ ကုေဋေပါင္း ကိုးေသာင္း ကိုးေထာင္ ကိုးရာ ကိုးဆယ့္ ကိုးကုေဋမွာ သဗၺညဳဘုရားရွင္ လံုး၀လံုး၀ မပြင့္ပါဘူး။ ဒါက ပဌမကြာျခားခ်က္တစ္ခုပါ။

ဒုတိယကြားျခားခ်က္ကေတာ့ ဦးဇင္းတို႔ရဲ႕ စၾကၤာ၀ဠာ(သို႔)စူဠေလာကဓါတ္မွအပ က်န္တဲ့ ကုေဋေပါင္း ကိုးေသာင္း ကိုးေထာင့္ ကိုးရာ ကိုးဆယ့္ ကိုးကုေဋေသာ စၾကၤာ၀ဠာ(သို႔)စူဠေလာကဓါတ္မ်ားမွာ လူအရိယာ ရဟန္းအရိယာ ပေစၥကဗုဒၶါမ်ားလည္း လံုး၀(လံုး၀)မရွိပါဘူး။

နတ္အ၇ိယာ ျဗဟၼာအ၇ိယာနဲ႔ စၾကၤာ၀ေတးမင္းမ်ားကေတာ့ အျခားေသာ စၾကၤာ၀ဠာ(သုိ႔)စူဠေလာက္ဓါတ္တိုင္းမွာ ရွိၾကပါတယ္။

နတ္အရိယာ ျဗဟၼာအရိယာမ်ားၾကေတာ့ ရွိေနၿပီးေတာ့ ဘာျဖစ္လုိ႔ လူအရိယာ ရဟန္းအရိယာ ပေစၥကဗုဒၶါမ်ားၾကေတာ့ မရွိရတာလဲလို႔ ေမးစရာျဖစ္လာပါတယ္။

လူအရိယာ ရဟန္းအရိယာမရွိတာက သူတို႔ဆီမွာ သဗၺညဳဘုရားရွင္မ်ား မပြင့္ၾကလို႔ပါ။ ပေစၥကဗုဒၶါမ်ား မရွိၾကတာကေတာ့ ပေစၥကဗုဒၶါမ်ားဟာ သာသနာပမ်ားျဖစ္ၾကေသာ္လဲ အေလ့အလာ ထံုးတမ္းစဥ္လာအားျဖင့္ သဗၺညဳဘုရားမပြင့္တဲ့ စၾကၤာ၀ဠာမ်ားမွာ ပေစၥကဗုဒၶါမ်ားလဲ မပြင့္ၾကလို႔ မရွိၾကတာပါ။

နတ္အရိယာ ျဗဟၼာအရိယာမ်ားရွိၾကတာကေတာ့ နတ္ေတြ ျဗဟၼာေတြဟာ သူတို႔ရဲ႕ တန္ခိုးဣဒၶိပါဒ္မ်ားႏွင့္ ဘုရားပြင့္တဲ့ စၾကၤာ၀ဠာ(သို႔)စူဠေလာကဓါတ္မ်ားကို တရားနာလာၾကပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ အရိယာျဖစ္ၾကပါတယ္။ ဗုဒၶစာေပက်မ္းဂန္ အႏွံ႕အျပားမွာ ဘုရားရွင္ရဲ႕ တရားပြဲေတြမွာ စၾကၤာ၀ဠာတုိက္တစ္ေသာင္းက နတ္ျဗဟၼာေတြ တရားနာလာၾကတယ္ဆုိတာကို ေတြ႔ရွိႏိုင္ပါတယ္။

ဒါကို ၾကည့္ရင္ အျခားစၾကၤာ၀ဠာက လူေတြလဲ ဘုရားမပြင့္ေပမယ့္ ကၽြတ္တန္း၀င္ႏိုင္ၾကပါတယ္။ စၾကၤာ၀ေတးမင္းရွိတယ္။ သူက တရားသျဖင့္ ဆံုးမအုပ္ခ်ဳပ္မယ္။ လူေတြဟာ စၾကၤာ၀ေတးမင္းရဲ႕ အဆံုးအမကို လိုက္နာၿပီးေတာ့ သီလေတြထိန္းသိမ္းၾကမယ္။ ဒါေနေတြျပဳၾကမယ္။ သမထေတြပြားမ်ားၾကမယ္။ ၿပီးေတာ့ နတ္ျပည္ ျဗဟၼာ့ျပည္ေတြကို ေရာက္မယ္။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီနတ္ေတြ ျဗဟၼာေတြဟာ ဘုရားရွင္ရွိရာကို လာၿပီးေတာ့ တရားနာၾကမယ္။ ကၽြတ္တန္း၀င္ၾကတယ္။ ဒီသေဘာပါပဲ။

ေမးထားတဲ့ ေမးခြန္းကို အခုေျဖပါေတာ့မယ္...

အထက္မွာ ေျပာခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းတရားေတြကို ေထာက္ရႈ႕ၿပီးေတာ့ အျခားေသာစၾကၤာ၀ဠာ(သုိ႔)စူဠေလာကဓါတ္မ်ားလဲ လူသားမ်ား ဧကန္ရွိၾကတယ္လို႔ သိမွတ္ထားရပါမယ္။

ေမးခြန္းရဲ႕ အေျဖက ဒီေလာက္ဆုိရင္ လံုေလာက္ၿပီလို႔ ဦးဇင္းယူဆပါတယ္။ သုိ႔ေသာ္လဲ စကားစပ္တုန္းေလး ဗဟုသုတရေအာင္ ေျပာစရာေလးေပၚလာလို႔ ဆက္ေျပာပါဦးမယ္။

ရတနသုတ္ေတာ္ ခႏၵသုတ္ေတာ္ ေမာရသုတ္ေတာ္ ဓဇဂသုတ္ေတာ္ အာဋာနာရိယသုတ္ေတာ္မ်ားရဲ႕ အာဏာေတာ္ဟာ စၾကၤာ၀ဠာ(သို႔)စူဠေလာကဓါတ္ေပါင္း ကုေဋတစ္သိန္းနဲ႔ ဖြဲ႔စည္းထားတ့ဲ မဟာေလာကဓါတ္ႀကီး တစ္ခုလံုးကို ပ်ံ႕ႏွံ႕တည္တ့ံပါတယ္။

ေနာက္တစ္ခုက အထက္မွာ ေျပာခဲ့တဲ့ မဟာေလာကဓာတ္လုိမ်ိဳး မဟာေလာကဓါတ္ေတြ အမ်ားႀကီးပဲရွိပါတယ္။ အဲဒီ အကုန္လံုးေသာ မဟာေလာကဓါတ္ေတြကိုေတာ့ အနႏၱေလာကဓါတ္လို႔ ေခၚဆိုပါတယ္။

မဟာေလာကဓါတ္တစ္ခုတုိင္း တစ္ခုတုိင္းမွာ သဗၶညဳဘုရားရွင္ ကိုယ္စီကုိယ္စီ ပြင့္ၾကပါတယ္။

မိုးသု(မႏၱေလး)

က်မ္းကိုး---
၁၊၊ ဗုဒၵ၀ံသ ပါဠိေတာ္
၂။ ဗုဒၵ၀ံသ အ႒ကထာ
၃၊၊သုတၱနိပါတ ပါဠိေတာ္
၄၊၊ သုတၱနိပါတ အဌကထာ
၅၊၊ အဂၤုတၱရပါဠိေတာ္
၆။။ အဂၤုတၱရ အဌကထာ
၇၊၊အဘိဓမၼာပါဠိေတာ္မ်ား( ၇ က်မ္း)
၈၊၊အဘိဓမၼာ အဌကထာမ်ား(၇ က်မ္း)
၉၊၊ဇိနာလကၤာရဋီကာ
၁၀၊၊မဟာ၀င္စတဲ့ ၀င္ကိုး၀င္၀တၳဳေတာ္မ်ား(သာသနာေရးဦးစီးဌာနထုတ္)
၁၁၊၊ပရမတၳသရူပေဘဒနီက်မ္း(မဟာ၀ိသုဒၶါရံုဆရာေတာ္)
၁၂၊၊သၿဂိၤဳဟ္ဘာသာဋီကာက်မ္း(အရွင္ဇနကာဘိ၀ံသ)
၁၃၊၊ကိုယ္က်င့္အဘိဓမၼာက်မ္း(အရွင္ဇနကာဘိ၀ံသ)
၁၄။။ပ႑ိတေ၀ဒနီယဒီပနီက်မ္း(ေသကၡ်ေတာင္ အရွင္တိေလာက)
၁၅၊ႏိုင္ငံေတာ္ဗုဒၶသာသနမဟာဗုဒၶ၀င္က်မ္း(မင္းကြန္းတိပိဋကဆရာေတာ္) (၆ တြဲ- ၈ အုပ္)
၁၆၊၊မူလမဟာဗုဒၶ၀င္က်မ္း(ပဌမငါးခုန္ဆရာေတာ္)
၁၈၊၊လယ္တီဆရာေတာ္ဘု၇ားႀကီးုရဲ႕ အဘိဓမၼာဒီပနီက်မ္းမ်ားႏွင့္ အျခားေသာ ပညာရွင္မ်ားရဲ႕ အဘိဓမၼာဆုိင္ရာ က်မ္းဂန္မ်ား။(က်မ္း ၃၀ ခန္ ့)

 

စိတ္ျဖဴပါေစ

လူရယ္လို႔ ျဖစ္လာရတဲ့ ဘဝမွာ စိတ္ထားေလးေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ကၽြန္ မေျပာျပခ်င္ ပါတယ္။ ဘုန္းႀကီးစာခ်၊ မိေက်ာင္းမင္း ေရခင္းျပတယ္လို႔လည္း မထင္ေစခ်င္ပါ။ လူတစ္ဘဝ ျဖစ္လာရတာဟာ ကိုယ္မသိနိုင္ မျမင္နိုင္တဲ့ အတိတ္ဘဝက ျပဳလုပ္ခဲ့တဲ့ ကုသိုလ္ေကာင္းမွုေတြေၾကာင့္ပါ။ အဲဒီထဲမွာမွ လူတန္းစားအမ်ိဳးမ်ိဳး ကြဲျပားသြားၾကျပန္ပါတယ္။

ကၽြန္မက တရားအေၾကာင္းေတြကိုလည္း နက္နက္နဲနဲ မသိပါဘူး။ သိပ္လည္း နားမလည္ခဲ့ပါဘူး။ ေကာင္းတာလုပ္ရင္ ေကာင္းတာျဖစ္မယ္။ မေကာင္းတာလုပ္ရင္မေကာင္းတာျဖစ္မယ္ဆိုၿပီး ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေျပာ
ဆိုၾကပါတယ္။ အကုန္လုံးဟာ ဘယ္ကလာလို႔ ဘယ္ကိုသြားရမယ္ဆိုတာ မသိၾကတဲ့ သူေတြပါ။ အဲဒါကို ဘာျဖစ္လို႔မ်ား လူသားအခ်င္းခ်င္း တစ္ေယာက္ အေပၚ တစ္ေယာက္ ညႇာတာစိတ္ေလး၊ စာနာစိတ္ေလးေတြ မထားၾကတာလဲ။ အဲဒါကို ကၽြန္မ နားမလည္နိုင္ဘူး ျဖစ္ေနတယ္။

ေအးေပါ့ေလ……မိသားစု တစ္ခုတည္းက ေမြးဖြားလာတဲ့ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမ အခ်င္းခ်င္းေတာင္ စိတ္ထားေတြက တူမွ မတူၾကတာပဲ။ လုပ္ငန္းခြင္တို႔ ပတ္ဝန္းက်င္တို႔ ေနာက္ၿပီး အဖြဲ႕အစည္းနဲ႔ လုပ္ရတဲ့ အလုပ္ေတြဆိုရင္ ပိုဆိုးတာေပါ့။ စိတ္ထားေကာင္းတဲ့သူရွိသလို မေကာင္းတဲ့သူေတြလည္း ရွိၾကတာပါပဲ။ ဘယ္ေနရာမွာမဆို အေကာင္းနဲ႔အဆိုးက ဒြန္တြဲေနစျမဲပါပဲ။ ကၽြန္မလည္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေကာင္းတယ္လို႔ မေျပာပါဘူး။ စာဖတ္သူေတြကိုလည္း မေကာင္းဘူးလို႔ မေျပာပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေကာင္းေအာင္ေတာ့ ႀကိဳးစားၾကရမွာပဲေလ။ မေကာင္းတာေလးေတြကို ဖယ္ၿပီး ေကာင္းတာေလးေတြကို အတုယူၾကေစခ်င္ပါတယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ အခု လုပ္ငန္းခြင္ အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ၾကားရ ၾကဳံရတာေတြက ဘာေတြလဲဆိုရင္ လူေဟာင္းေတြက လူသစ္ေတြကို ေနရာမေပးခ်င္ၾကဘူး ဆိုတာပါပဲ။ (ကၽြန္မ လက္ရွိ လုပ္ေနတဲ့ ကုမၸဏီေတာ့ မပါပါဘူး)။

ဟိုတေလာကဆိုရင္ ကၽြန္မဘူတာမွာ ရထားေစာင့္ရင္းနဲ႔ ေဘးနား က ေကာင္မေလး သုံးေယာက္ေျပာေနတာ ျဖတ္ကနဲ ၾကားလိုက္မိတယ္။ ရထားေစာင့္ေနတဲ့ ေကာင္မေလးကို သူ႔သူငယ္ခ်င္းက ေတြ႕လို႔ လွမ္းေမးလိုက္တယ္။ “သူငယ္ခ်င္း နင့္ရဲ့အလုပ္မွာ လုပ္ရတာ အဆင္ေျပရဲ့လားတဲ့”အဲဒီမွာ ေကာင္မေလးက စိတ္မေကာင္း တဲ့ ေလသံေလးနဲ႔ “အဆင္မေျပပါဘူး သူငယ္ခ်င္းရယ္ စီနီယာေတြက မသင္ျပေပးခ်င္ဘူးတဲ့” ကဲ…စဥ္းစားၾကည့္ၾကပါ စာဖတ္သူတို႔ေရ။ ဒါဟာ ျဖစ္သင့္လားဆိုတာ၊ တကယ္ေတာ့ ဒါမ်ိဳးေတြက မျဖစ္သင့္ပါဘူး။ ေခတ္မီၿပီး တိုးတက္ေနတဲ့ ေခတ္ႀကီးမွာ လူေတြဟာ ေခတ္နဲ႔အညီ လိုက္ေလ်ာညီေထြ ေနၾကၿပီးေတာ့ စိတ္ထားေတြက ဘာလို႔ တိုးတက္မွု မရွိၾကဘဲ ေအာက္တန္းက် ရတာလဲ။ ေနရာ မေပးခ်င္ၾကတဲ့ စီနီယာေတြကို ေျပာတာပါ။ ေခတ္မီတဲ့ ဆိုင္ႀကီးေတြမွာထိုင္ ေခတ္မီတဲ့ အဝတ္အစားေတြ ဝတ္ၿပီး စိတ္ထားေတြက ဘာလို႔ ေခတ္မမီရတာလဲ။ မာန္မာနေတြ တက္ၾကတယ္။

ပညာမာန္ ခ်မ္းသာတဲ့မာန္ ငါတတ္တယ္။ ငါေတာ္တယ္ဆိုတဲ့ မာန္၊ ရာထူးမာန္၊ ဒါေတြက ေသခ်ာျပန္စဥ္းစားရင္ ေသရင္ မပါပါဘူး။ ခ်မ္းသာသူျဖစ္ျဖစ္၊ ဆင္းရဲသူပဲျဖစ္ျဖစ္ ေသရမွာပါပဲ။ ေသရမွာခ်င္း အတူတူ စာနာစိတ္ေလး ထားၾကေစခ်င္ပါတယ္။ ထားနိုင္ေအာင္လည္း ႀကိဳးစားၾကပါ။ လုပ္ငန္းခြင္ထဲ လူသစ္တစ္ေယာက္ ဝင္လာတယ္ဆိုရင္ ေႏြးေထြးေဖာ္ေရြ စြာနဲ႔ လက္တြဲေခၚၿပီး ေဖးမ ကူညီၾကပါလို႔ တိုက္တြန္း အႀကံျပဳခ်င္ပါတယ္။ တတ္ၿပီးတဲ့သူေတြက အသစ္ေတြကို သင္ျပေပးလိုက္ရလို႔ ကိုယ့္ထက္ ပိုေတာ္သြားမွာ ပိုတတ္သြားမွာကို စိုးရိမ္တဲ့ စိတ္မ်ိဳး မထားၾကပါနဲ႔။ ကိုယ္သင္ျပေပးလိုက္ရလို႔ လူတစ္ေယာက္ တတ္သြား ေတာ္သြားတယ္ ဆိုရင္ သင္ျပေပးတဲ့သူက ပိုလို႔ေတာင္ ဂုဏ္ယူ ဝမ္းေျမာက္ရဦးမွာပါ။ ကိုယ္တတ္ထားတဲ့ ပညာကို လက္ဆင့္ကမ္း သင္ေပးလိုက္ရလို႔ ကုန္သြားတယ္ဆိုတာ မရွိပါဘူး။ စာဖတ္သူေတြထဲမွာ ေနရာမေပးတဲ့ စီနီယာေတြ ရွိေနခဲ့ရင္ စိတ္ထားေလးေတြကို တတ္နိုင္သေလာက္ ႀကိဳးစားၿပီး ျပဳျပင္ၾကရေအာင္ေနာ္။ စိတ္ေကာင္းေလးထားၿပီး အသစ္ေတြကို လက္တြဲေခၚပါ။

ဒါမွလည္း အသစ္ေလးေတြက အလုပ္ထဲမွာ လုပ္ခ်င္စိတ္ေတြ ရွိလာ မယ္။ ေပ်ာ္လာမယ္။ မဟုတ္ရင္ေတာ့ အလုပ္ရွင္က အသစ္ခန္႔လိုက္ စီနီယာေတြက ပါဝါျပလို႔ ထြက္သြားလိုက္နဲ႔ သံသရာ လည္ေနမွာပဲ။ ဒီလို အျပဳအမူေတြဟာ ကုမၸဏီအတြက္လည္း မေကာင္းဘူး၊ စီနီယာေတြ အတြက္လည္း နာမည္ပ်က္ ထြက္သြားတာေပါ့။ ခံလိုက္ရတဲ့ အသစ္ကေလးကလည္း ၾကဳံရင္ အခါအခြင့္သင့္ရင္ သင့္သလို ရင္ဖြင့္ၾကမွာပါပဲ။ ဘယ္ကုမၸဏီကေတာ့ျဖင့္ ဘယ္အလုပ္မွာကေတာ့ျဖင့္ စီနီယာက ဘယ္လို ဘယ္ပုံ ေနရာမေပးဘူးဆိုၿပီး ေျပာမွာပဲေလ။ ဒီလိုမ်ိဳး အေျပာခံရတာကိုက စိတ္ထားမေကာင္းလို႔ပဲေပါ့။ အေျပာမခံပါနဲ႔၊ စိတ္ေကာင္းထားနိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားပါ။ ေနရာ မေပးခ်င္တဲ့ စီနီယာေတြကေရာ တစ္ခ်ိန္က ကိုယ္ဘာလဲဆိုတာ စဥ္စားမိရဲ့လား။

ကိုယ္လည္း တစ္ခ်ိန္က ဘာမွမတတ္ခဲ့လို႔ ေရွ႕ကလူက သင္ျပေပးခဲ့ရတာပဲ မဟုတ္ဘူးလား။ သင္ျပေပးခဲ့တဲ့ ဆရာကေရာ အခု စီနီယာျဖစ္ေနတဲ့သူေတြကို ဘယ္လိုေနရာေပးၿပီး သင္ျပခဲ့တာလဲ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ပါ။ ကိုယ့္ကို ေနရာေပးခဲ့တဲ့ စီနီယာေတြကို အတုယူၿပီး အသစ္ေလးေတြကို ေနရာေပးနိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားပါ။ ေနရာေပးခံရတဲ့ အသစ္ေတြကလည္း ႀကိဳးစားၿပီး သင္ယူနိုင္ရမယ္။ ကိုယ့္ကို သင္ျပေပးတဲ့သူက ငယ္သူျဖစ္ေစ ႀကီးသူျဖစ္ေစ ေလးစားမွု ရွိရပါမယ္။ အခုေခတ္က လူငယ္ေတြ အေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ႀကီးသူ ရိုေသ၊ ရြယ္တူေလးစား ငယ္သူသနားဆိုတာေတြကို မသိၾကေတာ့ဘူး ထင္ပါရဲ့။

လူတစ္ေယာက္မွာ အဓိကကေတာ့ စိတ္ထားပါပဲ။ အေပါင္းအသင္း မိတ္ေဆြေတြၾကားမွာလည္း စိတ္ေစတနာေကာင္းရွိတဲ့သူဟာ မ်က္ႏွာ မငယ္ပါဘူး ကိုယ့္ထက္သာ မနာလိုတဲ့ စိတ္မ်ိဳး မျဖစ္မိၾကပါေစ နဲ႔။ ျမန္မာနိုင္ငံႀကီးဟာ ေခတ္မီၿပီး တိုးတက္ေနေပမယ့္ စိတ္ဓာတ္ေတြက တိုးတက္မွု မရွိၾကေသးဘူးလို႔ ထင္ပါတယ္။ ေခတ္ပညာ တတ္ေတြ ေပါမ်ားသေလာက္ အၿပိဳင္အဆိုင္ေတြကလည္း ဒုနဲ႔ေဒး ျဖစ္လာတယ္။ ငါေတာ္တယ္ ငါတတ္တယ္ဆိုၿပီး မာန္မာနေတြကလည္း ေထာင္လႊား ၾကေသး၊ ျဖစ္နိုင္မယ္ဆိုရင္ လုပ္ငန္းခြင္ ဝင္ေနၾကတဲ့ ေယာက်ာ္းေလး မိန္းကေလးေတြအားလုံး မေကာင္းတဲ့အတုကို မယူၾကပါနဲ႔။ ေကာင္းတဲ့အတုကိုပဲ ယူၿပီး ေကာင္းေအာင္ ႀကိဳးစားၾကပါ။

ကိုယ္လုပ္ေနတဲ့ အလုပ္ထဲမွာ အျမင္မေတာ္တာရွိေနရင္လည္း ကိုယ္နဲ႔မဆိုင္ဘူးဆိုၿပီး မ်က္ႏွာလႊဲခဲပစ္လုပ္တဲ့ စိတ္ဓာတ္မ်ိဳး မထားပါနဲ႔။ တခ်ိဳ႕က ရွိၾကတယ္ေလ၊ ငါကေတာ့ ဒီရာထူး ငါလုပ္ရမယ့္ အရာမဟုတ္ဘူးဆိုၿပီး ေနနိုင္တဲ့သူေတြလည္း ရွိတတ္ၾကပါတယ္။ ဒီလို စိတ္မ်ိဳးထားတာဟာ မေကာင္းပါဘူး။ အတတ္နိုင္ဆုံးေတာ့ စိတ္ထားျဖဴစင္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကရမွာပဲေလ။ ေနရာလုမွာကို ေၾကာက္တဲ့ စီနီယာေတြကလည္း ေရွ႕က သင္ေပးခဲ့တဲ့ စီနီယာေတြကို အတုယူပါ။ ေရွ႕က စီနီယာေတြက မေကာင္းခဲ့ဘူးဆိုရင္ေတာင္ ကိုယ္ကေတာ့ ေကာင္းေအာင္ ေနရမွာပါပဲ။ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္လည္း စီနီယာရဲ့ ေနရာမေပးမွုကို ၾကဳံခဲ့ဖူးၿပီးပါၿပီ။

ဒီရန္ကုန္ေရာက္ေတာ့မွ ပထမဆုံးအႀကိမ္ ၾကဳံခဲ့ရတာပါပဲ။ ကၽြန္မတို႔နယ္မွာ အလုပ္လုပ္ခဲ့တုန္းကလည္း ေနရာမေပးခ်င္တဲ့ လူမ်ိဳးေတြနဲ႔ မၾကဳံခဲ့ဖူးပါဘူး။ ေၾသာ္…ကိုယ့္ျမန္မာလူမ်ိဳး အခ်င္းခ်င္းေတာင္ ဒီလိုမ်ိဳးျဖစ္ေနပါလားဆိုတာ သိလိုက္ရတဲ့အခ်ိန္မွာ ငါကေတာ့ ဒီလိုလူမ်ိဳးမျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားရမယ္ဆိုတဲ့ အသိတရားတစ္ခု ရလိုက္ပါတယ္။ ဘယ္သူပဲျဖစ္ျဖစ္ အားလုံးဟာ ကိုယ္စီကိုယ္ငွ သမုဒၵရာ ဝမ္းတစ္ထြာအတြက္ ႐ုန္းကန္ေနၾကရတဲ့သူေတြခ်ည္းပါပဲ။ ဒါေတြကို လူငယ္ေတြသာမက လူႀကီးေတြပါ သိနားလည္ၿပီး တစ္ဦးကိုတစ္ဦး လက္တြဲေခၚယူ ေဖးမကူၿပီး စိတ္ေကာင္းေစတနာေကာင္းေလး ထားနိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားသင့္ပါတယ္။ အမိဝမ္းတြင္းက ထြက္လာကတည္းက မည္သူတစ္ဦး တစ္ေယာက္မွ တတ္သိနားလည္ၿပီး ထြက္လာၾကတာ မဟုတ္ပါဘူး။

သားသမီးေတြရဲ့ လက္ဦးဆရာဟာ မိႏွင့္ဖပါ။ ၿပီးေတာ့မွ အသိပညာ၊ အတတ္ပညာေတြ တိုးပြားေအာင္ စာသင္ေပးတဲ့ ဆရာ၊ ဆရာမ။ အခ်ိန္တန္လို႔ လုပ္ငန္းခြင္ ဝင္ၾကေတာ့လည္း လုပ္ငန္းနဲ႔ သက္ဆိုင္တဲ့ ပညာေတြကို သင္ေပးတဲ့ ဆရာဆိုတာ ရွိလာျပန္တယ္။ ဘယ္မိဘ ဘယ္ဆရာကမွ ကိုယ့္သားသမီး ကိုယ့္တပည့္ကို မေကာင္းတဲ့ အရာေတြ မသင္ေပးခဲ့ၾကပါဘူး။ စာရိတၱေကာင္းေအာင္ အရွက္ႏွင့္ ဂုဏ္သိကၡာကို ထိန္းသိမ္းတတ္ေအာင္ လိမၼာယဥ္ေက်းေအာင္ သြန္သင္ဆုံးမခဲ့ၾကတာပါပဲ။ ပညာတတ္ေလ ေမာက္မာေလဆိုတဲ့ အျဖစ္မ်ိဳး မျဖစ္ၾကပါေစနဲ႔။ ဘယ္အလုပ္မွာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေနရာဆိုတာႀကီးကို မမက္ေမာၾကပါနဲ႔။

အလုပ္ကိုသာ အဓိကထား ႀကိဳးစားၿပီး လုပ္ၾကပါ။ ေနရာဆိုတာ ေသရင္ မပါပါဘူး။ ဒီေန႔ ဒီေနရာမွာ ေနရလို႔ ေနာက္ေန႔ ဒီေနရာမွာ ေနရခ်င္မွ ေနရာ မွာ။ ေသရင္လည္း ေသမွာ၊ ဒါမွမဟုတ္ သူေ႒းက သေဘာမက်လို႔ အလုပ္ျဖဳတ္ရင္လည္း ေနရာဆိုတာက ျမဲနိုင္ပါဦးမလား။ ေနရာဆိုတဲ့ သတ္မွတ္ခ်က္ေၾကာင့္ မာန္မာနေတြ ေထာင္လႊားၿပီး ေနရာလု မွာ ေၾကာက္လို႔ အသစ္ေတြကို မသင္ျပေပးဘဲ ပါဝါၿပ ေဟာက္စားလုပ္တဲ့ စီနီယာေတြ စိတ္ေကာင္းထားနိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားၿပီး အခ်ိန္မီ ျပဳျပင္ၾကေစ ခ်င္ပါတယ္။ ပ်က္အစဥ္ ျပင္ခဏတဲ့။ ကၽြန္မတို႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြဟာ သနားၾကင္နာတတ္တဲ့ ႏွလုံးသားေတြ ရွိေနပါလ်က္နဲ႔ ကိုယ့္ထက္သာ မနာလိုဆိုတဲ့ စိတ္အဆိုးအညစ္ေတြေၾကာင့္ အရာရာဟာ တိုး တက္ေျပာင္းလဲေနေပမယ့္ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာေတြက တိုးတက္မွု မရွိဘူးဆိုတာ ေနရာမေပးၾကဘူးဆိုတဲ့ စီနီယာေတြက သက္ေသပါ ပဲေလ။ ေနာက္ၿပီး ကားမွတ္တိုင္ေတြ ရထားေတြေပၚမွာ မသန္စြမ္းတဲ့ သက္ႀကီးရြယ္အို အဘိုးအဘြား အရြယ္ေတြ ေတာင္းရမ္းေနတာကို ျမင္ရင္ ကိုယ္က မခ်မ္းသာလို႔ အမ်ားႀကီး မလွူနိုင္ရင္ေတာင္မွ (၂၀၀)ပါရင္ (၅၀)ေလာက္၊ (၅၀၀)ပါရင္ (၁၀၀)ေလာက္ေလး လွူဒါန္းနိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကပါ။

တန္ဖိုးႀကီးတာေတြဝတ္ တန္ဖိုးႀကီးတာေတြ စားၿပီး (၅၀)၊ (၁၀၀)ေလာက္ လွူဖို႔ကို လက္တြန္႔ေနတဲ့ သူေတြကလည္း ျမင္ေနရတာ ဒုနဲ႔ေဒးပါ ပဲ။ ေစတနာေကာင္း စိတ္ထားေကာင္းလၽွင္ ကံေကာင္းၾကမယ္ဆိုတာ ကၽြန္မရင္ထဲမွာ ခံယူထားတာမို႔ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္လည္း စိတ္ထားေကာင္းတဲ့ သူျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနသူပါ။ ဒါေၾကာင့္လည္း လူတစ္ဘဝ ျဖစ္ရတဲ့ အခိုက္အတန္႔ေလးမွာ“စိတ္ထားေလးေတြ ျမင့္ျမတ္ေကာင္းမြန္ၿပီး ျဖဴစင္တဲ့
ႏွလုံးသား ပိုင္ရွင္ေလးေတြ” ျဖစ္ၾကေစဖို႔အတြက္ ရည္ရြယ္ရင္း ခံစား တင္ျပလိုက္ရပါတယ္။

Myanmar ICT

 

ညီမေလးအတြက္ဖက္ဖုိ့

ညီမေလးေရ အစ္ကိုက ရဟန္းတစ္ပါးၿဖစ္ေနတဲ႔အတြက္ေၾကာင္႔ ညီမေလးနဲ႔ အစ္ကိုတို႔ၾကားက ဆက္ဆံေရးက စိမ္းေနေကာင္း စိမ္းေနလိမ္႔မယ္။ ဒါေၾကာင္႔ညီမေလးက စကားေၿပာတဲ႔အခါ ရွက္သလိုလို ရြံ႕သလိုလို ၿဖစ္ေနတာၿဖစ္မယ္။ ဒါေၾကာင္႔ ညီမေလးနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ေၿပာရတာထက္ စာနဲ႔ေၿပာရတာ ပိုအဆင္ေၿပလိမ္႔မယ္ထင္လို႔ အစ္ကိုစာေရးၿပီးေၿပာတဲ႔နည္းကို သုံးလိုက္တာပါ။ ညီမေလးလည္း လြတ္လြတ္လပ္လပ္ဖတ္လို႔ရသလို ေတြးေတာဆင္ၿခင္ ႏိုင္တဲ႔အခ်ိန္လည္းရႏိုင္တာေပါ႔။ ေနာက္ၿပီး အစ္ကိုက တစ္ခါတစ္ေလ ဗုဒၶတရားေတာ္ေတြနဲ႔ပက္သက္တဲ႔ သာဓကေလးမ်ားကို ကိုးကားၿပီး ေၿပာတဲ႔အခါလည္း ရွိလိမ္႔မယ္။ ဒါေပမယ္႔ညီမေလး ဖတ္ၿဖစ္ေအာင္ေတာ႔ဖတ္ရမယ္ေနာ္။ ဘာၿဖစ္လို႔လည္း ဆိုရင္ အစ္ကိုက ညီမေလးကို ယဥ္ေက်းလိမၼာၿပီး ၿမန္မာဆန္တဲ႔ စိတ္ထားၿဖဴစင္ သူအလွပိုင္ရွင္ေလးတစ္ဦး ၿဖစ္ေစခ်င္တဲ႔ ေစတနာေၾကာင္႔မို႔ပါပဲ။

ညီမေလးကို အစ္ကိုပထမဆုံးေၿပာဆိုေဆြးေႏြးခ်င္တာက တို႔ေတြကိုယ္းကြယ္ေနတဲ႔ ဗုဒၶဘာသာအေၾကာင္းပါပဲ။ ဘာေၾကာင္႔လဲဆိုရင္ ေလာကၾကီးထဲရွင္သန္ေနထိုင္ေနတဲ႔ လူသားတိုင္းမွာ ဘာသာတရား တစ္ခုေတာ႔ရွိသင္႔ၾကပါတယ္။ ဘာသာတရားအမ်ားစုဟာ လူသားေတြရဲ႕ ေၿဖဆည္ရာတစ္ခုုခုကို ေပးစြမ္းႏိုင္တယ္ဆိုတာ ဘယ္သူမွမညင္းႏိုင္ၾကဘူးေလ။ ဒါေၾကာင္႔ ဗုဒၶဘာသာၿဖစ္တဲ႔ညီမေလးကို ဗုဒၶနဲ႔ပတ္သတ္တဲ႔ အေၾကာင္းေလးေတြေၿပာၿပခ်င္တယ္။ ဒါေပမယ္႔ အတက္ႏိုင္ဆုံးညီမေလး နားလည္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ အစ္ကိုတို႔သင္ရတဲ႔ ပါဠိစကားလုံးေတြကို နည္းႏိုင္သေလာက္နည္းေအာင္ ဂရုစိုက္ပါမယ္။ ၿပီးေတာ႔ ညီမေလးဖတ္ရတာ မပ်င္းေအာင္ လက္ေတြ႔အၿဖစ္ေလးေတြ ပါႏိုင္သေလာက္ပါေအာင္ ထည္႔ေရးေပးပါ႔မယ္။

ညီမေလးတို႔အရြယ္တုန္းကဆိုရင္ အစ္ကိုဟာေလ အစ္ကိုတို႔ ကိုယ္းကြယ္ဆည္းကပ္ေနတဲ႔ ဘုရားအေၾကာင္းကို ေသခ်ာတိက်စြာ မသိခဲ႔ဘူးကြ။ ဘုရားဆိုတာေတာင္ အစ္ကိုတို႔ေနတဲ႔ ၿမန္္မာႏိုင္ငံရဲ႕ တစ္ေနရာမွာ ၿဖစ္တာလို႔ထင္ေနခဲ႔တာ။ အေဖ အေမေတြက ဦးခ်ခိုင္းလို႔သာ ၀ပ္ခ်ရွိခိုးခဲ႔ၾကတာ။ ရဟန္းသံဃာေတြၿမင္ရင္ ဦးေတာ္ ဦးေတာ္ဆိုၿပီး လက္အုပ္ခ်ီခဲ႔ရတဲ႔ ကေလးဘ၀ကေနၿပီး အရြယ္ေရာက္လာတာ။ အေဖအေမေတြ သင္ေပးတဲ႔ သမၺဳေဒၶ ဂါထာေလးကိုရြတ္ၿပီး သရဲတေစၧ ေၾကာက္တာကို ေၿဖခဲ႔ရတာမဟုတ္လားကြယ္။ ခုဆို ညီမေလးလည္း အေဖ အေမတို႔ သင္ေပးထားတဲ႔ ၾသကာသ ကန္ေတာ႔ခ်ိဳးေလးနဲ႔ ဘုရားဂုဏ္ တရားဂုဏ္ သံဃာဂုဏ္ ေတြကို အလြတ္က်က္မွတ္ေဆာင္ထားႏိုင္ၿပီလို႔ အစ္ကိုၾကီးထင္တယ္။ အစ္ကိုတို႔ ၾကားဖူးတဲ႔ အဘိုးေတြေခတ္တုန္းကဆိုရင္ သားသမီးေတြ အရြယ္ေရာက္လာရင္ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းကုိ ပို႔ၿပီးစာသင္ခိုင္းၾကတယ္ေလ။ ဒါေၾကာင္႔မို႔ ေရွးေခတ္လူၾကီး အေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ဘုရားေက်ာင္းကန္နဲ႔မစိမ္းဘူးလို႔ဆိုရမွာပါ။

တစ္ခ်ိဳ႕ လူၾကီးေတြမ်ားဆို ပရိတ္ၾကီး ၁၁ သုတ္တို ပဌာန္းတို႔ ဒီထက္အဆင္႔ၿမင္႔ရင္ သၿဂိ ၤဳဟ္ ေတြေတာင္ သင္ခဲ႔ၾကရတာလို႔ေၿပာၾကတယ္။ ညီမေလးတို႔ အစ္ကိုတို႔ေခတ္ကိုေရာက္လာေတာ႔ ဒါေတြအားလုံးဟာ ပုံၿပင္တစ္ပုဒ္နားေထာင္ရသလုိပါပဲ။ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ ပညာသင္ရတဲ႔ေခတ္က ကုန္သေလာက္နီးနီးၿဖစ္သြားၿပီေလ။ ဒါေၾကာင္႔ဒီေခတ္ ညီမေလးတို႔အရြယ္ ကေလးေတြဟာ ဘုရားဆိုတာ ရြာဦးကေစတီနဲ႔ သိမ္ထဲက ရုပ္ပြားေတာ္ေလာက္ပဲ သိၾကေတာ႔တဲ႔ အဆင္႔ကိုေရာက္သြားတယ္။

ဒါေၾကာင္႔မို႔ညီမေလးကို သိေစခ်င္တာက ညီမေလးဟာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တစ္ေယာက္ၿဖစ္တဲ႔အတြက္ ကိုယ္ကိုယ္းကြယ္ဆည္းကပ္ရာ ဘုရားအေၾကာင္းကို အရင္သိေအာင္ ညီမေလးေလ႔လာရမယ္ဆိုတာပါပဲ။ ဒါေၾကာင္႔မို႔ ညီမေလးအတြက္ အစ္ကို၀ယ္ေပးထားတဲ႔ ဗုဒၶ၀င္ ရုပ္စုံေလးေတြ၊ ငါးရာ႔ငါးဆယ္နိပါတ္ေတာ္စာအုပ္ေလးေတြကို ညီမေလးအားတဲ႔အခါတိုင္း ဖတ္ေနာ္။ ဘာေၾကာင္႔ဖတ္ခိုင္းတာလဲဆိုရင္ ညီမေလးကို တကယ္သိေစခ်င္လို႔ပါ။

တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ အၿခားဘာသာၿခား သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြေတြကေမးလို႔ ညီမေလးဟာ ကိုယ္႔ဘုရားအေၾကာင္းကိုယ္မသိဘူးဆိုရင္ ညီမေလးအတြက္ ရွက္စရာေကာင္းတဲ႔အၿဖစ္ေတြ ၾကံဳမွာစိုးလို႔ပါ။ ကိုယ္စီးတဲ႔ၿမင္း အထီးမွန္း အမမွန္းသိပါေစကြယ္။ ၿပီးေတာ႔ ဘာမသိ ညာမသိ ဦးကုန္းခ်ေနတာထက္စာရင္ အဓိပၸါယ္ေလးေလးနက္နက္သိၿပီး အားပါးတရ ရႊင္ရႊင္လန္းလန္းနဲ႔ ဦးခ်ရွိခိုးတက္တာက ပိုၿပီး ၿပီးၿပည္႔စုံမယ္မဟုတ္လား။ 

ဥပမာေလး တစ္ခုေၿပာရရင္ကြာ ညီမေလးအေနနဲ႔ သခ်ၤာပုစၧာတစ္ပုဒ္ကို တြက္တဲ႔အခါ က်က္မွတ္ထားသင္႔တဲ႔ အလီဇယားေတြ အလြတ္က်က္မွတ္မထားဘူးဆိုရင္ ပုစၧာတစ္ပုဒ္အေၿဖရွာတဲ႔အခါ ေႏွာင္႔ေႏွးၾကန္႔ၾကာေနသလို ၿဖစ္တက္တယ္မို႔လား။ ကိုယ္ကသာ လိုအပ္တဲ႔အလီကို က်က္ထားရင္ အေၿဖရွာတဲ႔အခါ ပိုၿပီး ၿမန္ၿမန္ဆန္ဆန္ ရွိတာေပါ႔။ ဒါေၾကာင္႔ညီမေလးဟာ လူ႔ေလာကၾကီးတစ္ေလွ်ာက္ ၿဖတ္သန္းရဦးမယ္႔ အခ်ိန္ေတြ အမ်ားၾကီးရွိေသးတယ္။ ကာလာစုံ လူမ်ိဳးမ်ားစြာနဲ႔ ေတြ႔ၾကရ ဆက္ဆံၾကရဦးမွာမလြဲဘူး။ ဒါေၾကာင္႔မို႔ ဒီအရြယ္ ဒီအေနထားနဲ႔ ထိုက္တန္တဲ႔ အသိေတြကို ေၾကေၾကညက္ညက္သိေအာင္ သင္ယူပါ၊ ေလ႔လာပါ၊ မွတ္သားပါညီမေလး။ ဒါေၾကာင္႔မို႔ ပထမဆုံး ညီမေလးကို အစ္ကိုၾကီးေၿပာခ်င္တာက ညီမေလးဟာ ဗုဒၶဘာသာမိသားစုက ေပါက္ဖြားလာတဲ႔ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ ၿမန္မာမိန္းခေလးပီသစြာ တို႔ေတြ ေန႔စဥ္ဦးခ်ေနတဲ႔ ဗုဒၶအေၾကာင္းကို ေသခ်ာဃနစြာ သိေအာင္အရင္လုပ္ပါလို႔ အစ္ကိုေၿပာခ်င္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင္႔ ဒီေန႔ကစၿပီး အားရင္အားသလုိ တက္အားသေရြ႕ လက္လွမ္းမွွီရာ စာအုပ္ေလးေတြဖတ္ဖို႔နဲ႔ ေလ႔လာသင္႔တာေလ႔လာ အလြတ္က်က္မွတ္ေဆာင္ထားသင္႔တာေတြ ေဆာင္ထားဖို႔ မွာခ်င္ပါတယ္။ ဘုရားေရွ႕မွာ ဆီမန္းမန္းသလို တရြရြရြတ္ေနရုံေလးနဲ႔ နဖူးစြန္းဒူးပြန္းရုံအဆင္႔မွာတင္ ေက်နပ္မေနဘဲ တကယ္႔ကို အနက္အဓိပၸါယ္ကိုေလးေလးနက္နက္သိၿပီး ပီပီသသ ရြတ္ႏိုင္တဲ႔အထိ အရက်က္ထားေတာ႔ ပိုေကာင္းတာေပါ႔ေလ။ ဒီေန႔ေတာ႔ ဒီေလာက္ေလးနဲ႔ပဲ နားလိုက္ၾကဦးစို႔။ ေနာက္မ်ားမွ ညီမေလးကိုေၿပာခ်င္တာေတြကို ဆက္ၿပီးေၿပာရဦးေတာ႔မယ္။

စိတ္ဓါတ္ရင့္က်က္ဖုိ့အတြက္ 

  (၁) တစ္ေန႔ အရာအာလံုးကို စြန္႔ခြာသြားရမွာ..
တစ္ေန႔ အားလံုးအားလံုးကို ထားသြားရအံုးမွာ.. ဆိုတာ ခဏခဏ ေတြးေပးပါ။ (၂) ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေတာင္ မပိုင္တာ..
ငါပိုင္တာ တကယ္တမ္းေတာ့ ဘာဆိုဘာမွ မရွိပါလားလို႔ ခဏခဏ ဆင္ၿခင္ေနေပးပါ။

(၃) ငါ ေသရအံုးမွာ..
အခ်ိန္မေရြး ငါေသသြားႏိုင္တယ္လို႔လည္း ခဏခဏ ရြတ္ရြတ္ေပးပါ။

(၄) ငါဘာေတြေတြးေနလဲ?
ဘာေတြခံစားေနလဲ ?
ခုစိတ္ထဲမွာ ဘယ္လိုေတြၿဖစ္ေနလဲ.. ဆိုတာမ်ိဳး
ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ္အၿမဲတမ္း သတိရတိုင္းရတိုင္း ၿပန္ၿပန္ၾကည့္ေနေပးပါ။ ၿပန္ၿပန္သိေနေပးပါ။

(၅) ငါဘာကိုတန္ဖိုးထားတာလဲ?
အေပၚယံအရာၿဖစ္တဲ့ပစၥည္းေတြလား?
တစ္စံုတခုလား? တစ္စံုတစ္ေယာက္လား?
စိတ္ထားၿမင့္ၿမတ္တာလား? ကိုယ္က်င့္တရားၿမင့္ၿမတ္တာလား?
ငါ့ဘဝမွာ ငါတကယ္တမ္း တန္ဖိုးအထားဆံုးအရာဟာ ဘာလဲ?
ခုလုပ္ေနတာေတြဟာ ငါဘာကိုတန္ဖိုးထားၿပီး လုပ္ေနကိုင္ေနေၿပာေနတာလဲ?
ငါတန္ဖိုးအထားဆံုးအရာဟာ တကယ္တမ္း ေနာက္ဆံုးေတာ့ အားကိုးရရဲ့လား?
ဆိုတဲ့ေမးခြန္းမ်ိဳးကို ကိုယ့္ကိုကိုယ္ မေမ့မေလ်ာ့ ၿပန္ၿပန္ေမးပါ။
(ကိုယ့္ကိုကိုယ္ မလိမ္မညာပဲေၿဖရင္ အမွန္ေတြနဲ႔ အေကာင္းတရားေတြနဲ႔ နီးလာၿပီ)

(၆) ၿဖစ္ေနတဲ့ အဆိုးေတြေရာ အေကာင္းေတြေရာဟာ
ဘာမွ မၿမဲဘူး။ ဘာမွွ မဟုတ္ဘူး။ တခဏေလးေတြခ်ည္းပဲ။
သခၤါရတရားေတြ အခ်ိန္ၿပည့္ ႏွိပ္စက္ေနတာလို႔ အၿမဲႏွလံုးသြင္းေနၾကည့္လိုက္ပါ။

သဘာဝကို သဘာဝ၊ အမွန္ကို အမွန္လို႔
ၾကည့္တတ္ ၿမင္တတ္ လက္ခံတတ္တာ လက္ခံႏိုင္တာဟာ သတၱိရွိလို႔ပါ။
သဘာဝအမွန္တရားကုိ လက္ခံႏိုင္ရင္ စိတ္ဓါတ္ရင့္က်က္လာၿပီ။
အရွိကိုအရွိအတိုင္း အမွန္တရားကို အမွန္အတိုင္း လက္ခံႏိုင္တဲ့စြမ္းရည္ကပဲ
အရာရာအေပၚကို balance အၿဖစ္ ၿမင္တတ္လာလိမ့္မယ္။
အဲဒီလက္ခံႏိုင္တဲ့ စိတ္ဓါတ္ကပဲ ကိုယ့္ဘဝကို တကယ္တမ္း
ဘာေရွ့ဆက္လုပ္ရမလဲ ဘယ္အရာေတြကို မလုပ္သင့္ေတာ့ဘူး။
ဘယ္အရာေတြေတာ့ ပိုလုပ္သင့္သလဲဆိုတာ လမ္းၿပေပးသြားပါလိမ့္မယ္။
ေနတတ္ထိုင္တတ္ေအာင္ စိတ္ခ်မ္းသာေနေအာင္လည္း အၿပည့္အဝ ကူညီပါလိမ့္မယ္။

ဒါေပမယ့္ ဖတ္ထားၿပီးေရာ ၿပီးရင္ေမ့ မလုပ္ပဲ…
အဲဒီအေတြးေတြကို မေမ့မေလ်ာ့ သတိတရ ေတြးေတြးေနေပးဖို႔ေတာ့ လိုတယ္။
တကယ္ ေတြးေတြးၾကည့္ၿပီးတဲ့အခါ လက္ေတြ႔ စိတ္ခ်မ္းသာလာတာကို ေတြ႔ရလိမ့္မယ္။
တခ်ိဳ့အရာေတြက သူမ်ားေရးထားတာဖတ္တာထက္ ကိုယ္ကိုတုိင္ လက္ေတြ႔ၾကံဳလာတဲ့အခါ အဲဒီအရသာက ပိုၿပီးစိတ္ကိုၾကည္ႏူးေက်နပ္ေစတယ္။ တခ်ိဳ့အၿမင္ေတြက ကိုယ္ကိုတုိင္လုပ္ၾကည့္လာမွ ၿမင္လာတယ္။ ၿပီးမွ ဟုတ္ပါလားလို႔ေပါ့..။ ေ၇းထားတဲ့စာေလးနဲ႔ ရပ္မေနပဲ ဒီထက္ပိုၿပီးခ်ဲ့ေတြးေစခ်င္တာရယ္ပါ။

ဥပမာအေနနဲ႔ “တစ္ေန႔ အရာအာလံုးကို စြန္႔ခြာသြားရမွာ.. တစ္ေန႔ အားလံုးအားလံုးကို ထားသြားရအံုးမွာ.. ဆိုတာ ခဏခဏ ေတြးေပးပါ” လို႔ ေရးထားတဲ့အတိုင္း ကိုယ့္စိတ္ရင္းနဲ႔ ေတြးေပးလိုက္ရင္ မတရားသၿဖင့္လိုခ်င္တဲ့ မတရားေလာဘေတြနဲသြားေစတယ္။ ငါစြန္႔သြားရမွာပဲ..။ မတရားသၿဖင့္ လိုခ်င္မက္ေမာတာေတြနဲ႔ မတရားလုပ္မေနေတာ့ပါဘူးဆိုတာ မ်ိဳး ၿဖစ္လာတယ္။ ဒီထက္မကကို က်ယ္ၿပန္႔လြန္းပါတယ္။

“ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေတာင္ မပိုင္တာ.. ငါပိုင္တာ တကယ္တမ္းေတာ့ ဘာဆိုဘာမွ မရွိပါလားလို႔ ခဏခဏ ဆင္ၿခင္ေနေပးပါ” ဆိုတာကို ဆင္ၿခင္တဲ့အခါ.. ကိုယ္တကယ္ပိုင္လို႔မရတဲ့အရာ ေတြရိွလာရင္ ကိုယ္တကယ္လုပ္ယူလို႔မရတဲ့အရာေတြ ၿဖစ္လာရင္ အဲဒီေတြးနည္းက ေတာ္ေတာ္အလုပ္ၿဖစ္တယ္ေနာ္..။ အဲဒီဆင္ၿခင္နည္းက ေတာ္ေတာ္စိတ္ကုိသက္သာေစလိမ့္မယ္ေနာ္။

“ငါ ေသရအံုးမွာ.. အခ်ိန္မေရြး ငါေသသြားႏိုင္တယ္လို႔လည္း ခဏခဏ ရြတ္ရြတ္ေပးပါ” လုိ႔ ႏွလံုးသြင္းၾကည့္ရင္… စာဖတ္သူ ေသေသခ်ာခ်ာစိတ္ႏွစ္ၿပီး ႏွလံုးသြင္းၾကည့္လုိက္ပါ..။ ဘယ္လိုခံစားရလဲလို႔..။ ဒါဆိုရင္ ေရးေနစရာေတာင္မလိုေတာ့ပါဘူးေနာ္..။ အနည္းဆံုးဥပမာေလးကေတာ့ မာန္ေတြ ေတာ္ေတာ္ေလ်ာ့သြားေစတယ္..။

“ငါဘာေတြေတြးေနလဲ? ဘာေတြခံစားေနလဲ ? ခုစိတ္ထဲမွာ ဘယ္လိုေတြၿဖစ္ေနလဲ.. ဆိုတာမ်ိဳး ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ္အၿမဲတမ္း သတိရတိုင္းရတိုင္း ၿပန္ၿပန္ၾကည့္ေနေပးပါ။ ၿပန္ၿပန္သိေနေပးပါ”
အဲဒီအတုိင္း ၿပန္ၿပန္ၾကည့္တဲ့အခါ ကိုယ့္စိတ္အေၾကာင္း ကိုယ္သိလာတယ္။ ပိုသိလာတယ္။ ကိုယ္ေကာင္းတာလည္းသိလာလိမ့္မယ္။ ကိုယ္မေကာင္းတာလည္း သိလာလိမ့္မယ္။ ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိကစာအုပ္ေတြ ဖတ္ၿပီးလက္ေတြ႔လုပ္ၾကည့္တဲ့သူေတြဆိုရင္ အထူးသိၿပီးသားေတြပါ။ ကိုယ့္စိတ္ထဲကခံစားမွဳေတြကို ေစာင့္ၾကည့္ပါမ်ားလာရင္ မေကာင္းတာေတြေတြးတာေတြ မေကာင္းတာေၿပာေတာ့မွာေတြ မေကာင္းတာလုပ္ေတာ့မွာေတြကို ခြင့္မၿပဳေတာ့ဘူး။

အေသးစားဥပမာအေနနဲ႔ ေဒါသအားၾကီးလို႔ ေဒါသၾကီးလိုက္တာကိုေတာင္ အနည္းဆံုး ေဒါသၿဖစ္ေနတယ္လို႔ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ၿပန္သိေနတယ္။ သိေနေတာ့ ဆုိးဆိုးဝါးဝါးေတြ မလုပ္ၿဖစ္ေအာင္ စိတ္္ကေၿပာေနတယ္။ တံု႔ခနဲ႔ ရပ္ႏိုင္တာ မရပ္ႏိုင္တာေတာ့ အေလ့အက်င့္ေပၚမွာ မူတည္ပါတယ္။ ေနာက္ထပ္အက်ိဳးေက်းဇဴးေတြက အမ်ားၾကီးပဲ..။ အက်ိဳးမ်ားလြန္းလို႔ လုပ္ၾကည့္ေစခ်င္တာရယ္ပါ။ အဓိကက အေလ့အက်င့္ရွိဖို႔ အေလ့အက်င့္လုပ္ဖို႔ရယ္ပါ..။

နံပါတ္(၅)က ကိုယ္တိုင္ေၿဖရမွာမို႔..... .......

ကိုယ့္အေတြးေတြကို ေၿပာင္းလိုက္ရင္ ကိုယ့္ေလာကလည္း ေၿပာင္းသြားပါတယ္ (ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိက)။
ကိုယ့္ႏွလံုးရဲ့ ႏွလံုးသြင္းနည္းေတြကို ေၿပာင္းပစ္လိုက္ရင္ ကိုယ့္ဘဝလည္း ေၿပာင္းသြားမယ္။
ဘယ္လိုအခက္အခဲ အၾကီးအေသးေတြၾကံဳၾကံဳ ကိုယ္စိတ္ထားတတ္ရင္ အိုေခေနတယ္ဆိုတာ သိလာလိမ့္မယ္။ အခက္အခဲက ေသးေနပါေစ ကိုယ္စိတ္မထားတတ္ရင္ စိတ္ဆင္းရဲေနတယ္ဆိုတာ သိလာလိမ့္မယ္။ အဲဒါမို႔လို႔ အဲဒါေတြအေပၚထားတဲ့ ၿမင္တဲ့ ကိုယ့္အေတြးေတြ၊ ကိုယ္ႏွလံုးသြင္းတဲ့နည္းေတြက အရမ္းအေရးၾကီးေနပါတယ္။

 










                                    ခ်မ္းသားဖုိ့နည္းလမ္း(7)မ်ဳိး



(၁) ကိုယ့္ဆီ ၀င္လာတဲ့ေငြရဲ႕ ဆယ္ပံုတစ္ပံုကို အၿမဲတမ္းခ်န္ထားပါ။
(၂) ကိုယ့္ဆီ၀င္လာေသာ ေငြမ်ားကို စနစ္တက် စီမံခန္႔ခြဲသံုးစြဲပါ။ ေငြ၀င္တဲ့ လမ္းေၾကာင္းေတြကို သိထားဖို႔လိုသလို ထြက္တဲ့လမ္းေၾကာင္းေတြကို ဂဃနဏ သိထားဖို႔လည္း လိုတယ္။ မလိုအပ္ဘဲ ထြက္ေနတဲ့ လမ္းေၾကာင္းေတြရွိရင္ အျမန္ဆံုး ပိတ္ပစ္ရန္ လိုသည္။ အဲဒီလို မလုပ္ရင္ အိတ္ေပါက္နဲ႔ ဖားေကာက္သလို ျဖစ္ေနမည္။

(၃) ေငြေတြကို သက္မဲ့လို သေဘာမထားရပါဘူး။ သူတို႔အခ်င္းခ်င္း ရင္းႏွီးၿပီး တိုးပြားမယ့္ ေနရာေတြကို ပို႔ရမယ္။ ႏြားေတြ၊ ၾကက္ေတြ အုပ္လိုက္ ေမြးသလိုပါပဲ။ သူတို႔အခ်င္းခ်င္း မိတ္ေတြလိုက္ၾက၊ ဥေတြဥၾက၊ အေကာင္ေတြ ထပ္ပြားၾကေပါ့။ ကိုယ္က ေငြမရွာဘဲ ေငြေငြခ်င္း ျပန္ရွာသြားတာေပါ့။ ေငြကို ေသတၱာထဲ ထည့္သိမ္းထားရင္ အေၾကာေသၿပီး ေလျဖတ္တဲ့လူလို ေငြေတြ ေလျဖတ္သြားလိမ့္မယ္။ အင္အားမရွိေတာ့ဘူး။

(၄) အလုပ္လုပ္ရာတြင္ ေလာင္းကစားမဆန္ရဘူး။ ျမတ္ခ်င္ျမတ္၊ ႐ံႈးခ်င္႐ံႈး ဆိုတဲ့ သေဘာမ်ိဳး မလုပ္ရဘူး။ ေသခ်ာတာေလာက္ကိုပဲ လုပ္ရမယ္။ ျမတ္ရင္ေတာ့ အမ်ားႀကီးျမတ္မယ္၊ ႐ႈံးရင္ ကုန္သြားမယ္ဆိုတာမ်ိဳးကို ဘယ္သူက ဘယ္ေလာက္ အေျပာေကာင္းေကာင္း မလုပ္ရဘူး။ မပိုင္တဲ့အလုပ္၊ မကၽြမ္းက်င္တဲ့အလုပ္မွာ ဘာရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံမႈမွ မလုပ္ရဘူး။ ( သူမ်ားေျပာတာကို မယံုနဲ႔၊ ကုိယ့္မ်က္စိနဲ႔ ေတြ႕တာေတာင္ တစ္၀က္ပဲယံု )

(၅) အိမ္ငွားမေနနဲ႔ - အိမ္ပိုင္ျဖစ္ေအာင္လုပ္၊ ႀကိဳးစား၊ ဆိုင္မငွားနဲ႔။ အပိုင္ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစား။ ငွားတာဟာ ၾကာေတာ့ စရိတ္ေထာင္းတယ္။ စိတ္လည္း ႐ႈပ္ရတယ္။ ေသးတာႀကီးတာ ပဓာန မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ္ပိုင္ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားဖို႔ပဲ။ အဲဒီ အေပါက္ဟာ ေငြအထြက္ဆံုးပဲ။

(၆) မေမွ်ာ္မွန္းႏိုင္တဲ့ အနာဂတ္အတြက္ ျပင္ဆင္မႈေတြ လုပ္ရမယ္။ ( မတ္တတ္စာပဲ ရွိတယ္၊ တံုးလံုးစာ မရွိဘူး လို႔ မေျပာရေအာင္ ျပင္ဆင္ထားပါ )

(၇) ႀကိဳးစားမႈကို ဘယ္ေတာ့မွ မေလွ်ာ့နဲ႔။ ( အားေပးတဲ့ ေဖာက္သည္တို႔၊ အားေပးတဲ့ ပရိသတ္တို႔ဆိုတာ စိတ္ခ်ရတာမ်ိဳးမဟုတ္ဘူး။ ကိုယ့္ထက္ ေတာ္တဲ့၊ ေကာင္းတဲ့လူရွိရင္ အဲဒီကို သြားၾကမွာ )

မင္းသိခၤ ၏ “ေရေမ်ာကမ္းတင္ ေအာင္ဗဒင္” စာအုပ္မွ ျပန္လည္ေဖာ္ျပပါသည္။